Heldinne's Reis

gewichtig

2012-01-30T21:42:00.007+01:00

Vol verwachting nam ik het mee uit de biep: Het Naakte Schrijven van Nirav Christophe. Was dit dan eindelijk een Nederlands schrijfboek waardoor de lezer zou durven geloven in zichzelf? De flaptekst ronkte dat Christophe de mythen rond het schrijverschap "stuk voor stuk opblaast." Zelf belooft hij dat ook, in zijn introductie. Hij richt zich op literaire schrijvers op alle niveaus en van alle genres, zo zegt hij.
Wat volgt is een onleesbare tekst, vol gewichtige voorbeelden en zware namen als Foucault en Barthes. Geringschattend bespreekt Christophe titels als Het Geheim van de Schrijver (dat tenminste een béétje in de buurt komt) en Zen en de Kunst van het Creatief Schrijven* (een van de allerbeste schrijfboeken, waarvan de titel dwaas uit het Amerikaans vertaald is, zodat ik laatst iemand serieus hoorde beweren dat dat uit dezelfde serie kwam als Zen en de Kunst van het Motoronderhoud). Ook noemt hij Schriftsteller werden van Dorothea Brande. Christophe weet blijkbaar niet dat dit een vertaling is, waardoor ik nog minder fiducie krijg in wat hij beweert. Brande werd in 1893 in Chicago geboren en publiceerde Becoming a Writer - een ware klassieker - in 1934.**
Christophe ontzenuwt geen enkele mythe, hij bevestigt juist het beeld van schrijven als bezigheid voor de zwaar geschoolde en intellectuele mens. Kennelijk willen Nederlandse schrijvers van schrijfboeken uitsluitend hun eigen vermeende talenten tentoonspreiden. Kijk eens hoe knap ik ben, hoe erudiet, hoe origineel … In plaats van nu eindelijk eens een boek neer te zetten waarvan een beginnende schrijver leert welke beginnersfouten te vermijden, waarvan hij leert welke mythen werkelijk mythen zijn, zoals die van de ijzeren discipline, die van de plicht om "origineel" te zijn, die van het onmetelijk intellect en ga zo maar door.
Ik geloof dat ik het zelf maar ga schrijven want dit kan zo niet langer!

Bovenstaande column verscheen op Trouw Schrijf in augustus 2007. Inmiddels heb ik verschillende schrijfboeken geschreven, en nog altijd blijven Nederlandse schrijfboeken beginnende schrijvers ontmoedigen.
Lees het stuk van Phemke er maar op na.

*Writing down the bones van Nathalie Goldberg
** een bespreking van Becoming a Writer staat in de Heldenreis Nieuwsbrief van 08/2010

te dik

2012-01-30T18:38:00.004+01:00

Ik had dit nog steeds niet geplaatst. Nu is er op de radio zo'n lawaaiige stellingenman aan 't oreren dat het allemaal luiheid is. Want Nederland is en masse te dik, en dan weet iedereen natuurlijk een pasklare oplossing, en staat klaar om de dikkerd te veroordelen.
*
Ik wou dit eigenlijk niet plaatsen. Mijn Verstandige Ik zegt: niet doen. Te persoonlijk. En dan krijg je dit via twitter binnen en dan denk je: wat? 50%?
De oorspronkelijke aanleiding was:
*
Dik, het moet altijd verklaard worden, blogde Gavimensch. Nooit gedacht dat ik daar zoveel in zou herkennen. Ik ben mijn leven begonnen als aangeklede stopnaald, die op doktersadvies scheppen room door de pap moest.
Daarna werd ik een beeldschoon slank blondje, zo vertellen mij de oude dia's die ik aan 't inscannen ben.
Toch ervoer ik toen al de eerste dik-sensatie, toen ik een half jaar zittend werk op mijn lijf geplakt zag in de paskamer. Shoot hee, van 36 naar 38.
De tweede dik-sensatie was na de bevalling. Potverdikke, wat duurde het lang voor ik weer in mijn normale kleren paste. Manlief heeft zelfs nog een wel-passende pantalon voor me geknutseld.
In Amerika werd het moeilijker. De porties! Echt. Van 1 maaltijd bij een restaurant kun je met gemak gedrieën eten. En fietsen in Houston is geen optie, behalve dan als "sport" in het park.
Maar de barre werkelijkheid daarna, terugkeer naar Nederland en opeens alleenstaande moeder zijn. Eerst maar eens een dubbele dosis antidepressiva, die hongerverwekkers. Dan maar eens een polsoperatie die de meeste activiteiten voor een flink aantal weken onmogelijk maakte, gevolgd door een gebroken enkel. Zitten zitten zitten. En ik stopte met roken.
En ik ben gaan sporten. Langzamerhand is mijn lijf minder gevoelig geworden voor al die pijntjes en kwaaltjes die nog net geen ME of fybro opgeplakt kregen. Mijn arme lijf, wat heeft het me door veel heengesleept.
En ja, nu heeft het een buffer. Geef het eens ongelijk. Als ik iets nodig heb, is het wel een stevige wegligging.

beroeps

2012-01-29T13:01:00.006+01:00

Pas gebruikte Nynke de Jong, columniste van de Leeuwarder Courant, dat woord weer eens. Amateurschrijvers. Nog altijd moet ik daarvan acuut de barricaden op.
Want welke kenmerken definiëren dan de beroepsschrijver?
Een schrijver schrijft. Misschien observeer je als een schrijver: geluiden, beelden en geuren vertalend in woorden, verdriet belevend als verhaalidee, je woonplaats als locatie – zolang je niets opschrijft, ben je geen schrijver.
Heb ik mijzelf dan nu, ratelend op een toetsenbord, tot schrijver getransformeerd? Integendeel. Zodra het vanzelf gaat, deugt het niet, dat weet iedereen. Bloeddruppels op het voorhoofd, 99% transpiratie; geschaafd moet er worden, geschrapt, gezwoegd.
Gezwam! Schrijven begint niet met schrappen. Laat de Censor zijn bek houden, al spreekt hij met de woorden van Albert Einstein zelf. Eérst schrijven, of je leven er vanaf hangt. En zo is het. Nooit voel je immers zo sterk, zo compleet, dat je leeft, als wanneer er precies op papier staat wat je wilde zeggen. Op dat moment ben je een schrijver. Mensen zeggen: je bent amateur-af als je wordt uitgegeven door een "echte" uitgeverij. Oh? Is een violist pas musicus als er een cd van zijn spel is opgenomen? Is een acteur geen acteur als hij niet op dvd verkrijgbaar is? Is een schilder pas kunstenaar als zijn werk in een salontafelboek is afgedrukt? Dan was Van Gogh tijdens zijn leven dus geen schilder.
Ach, maar ik snap het al. Schrijvers vallen in de categorie voetballers en wielrenners. Pas als ze de kost verdienen met hun werk zijn ze beroeps, dát is het criterium. Waren we maar in Amerika geboren, wij arme, Nederlandstalige schrijvers. Dan hadden we een kans om te leven van onze pen.
Leven van je pen. Leven dóór je pen, mét je pen, dat is wat je een schrijver maakt. Wie zonder schrijven niet kan leven, is een schrijver.

(eerder in iets andere vorm verschenen op Trouw Schrijf.)
cartoon
afbeelding

New Blogger? Pshaw!

2012-01-27T11:01:00.000+01:00

Tjongejonge, nu weer een wanhopige Pasquali. De man kan dichten voor het stoute vaderland weg, en wenst daarbij niet te worden gehinderd door technokraatjes die wel eens even zullen beslissen wat "de blogger" wil. En de blogger wil een nieuwe interface, hebben zij bedacht. Want die is namelijk ontzettend veel gebruiksvriendelijker voor de blogger. Want hij hoeft alleen nog maar op knopjes te drukken en dan komt het helemaal vanzelf goed.
Dat een beetje dichter graag de lay-out van zijn blogbericht wil aanpassen is voor technokraatjes natuurlijk te moeilijk. Dat een beetje zzp'er graag het uiterlijk van zijn/haar weblog wil laten overeenstemmen met zijn/haar zakelijke website, daar hebben technokraatjes geen boodschap aan. Nou ja, of hun eigen boodschap. Dat wij ze moeten inhuren om dat te bereiken wat we tot nu toe zelf konden.
Maar het belangrijkste is denk ik, dat wij door op knopjes te drukken, niet alleen onze teksten op onze weblogs zetten, maar ook lampjes doen branden bij Google thuis. Zodat ze gerichte advertenties kunnen sturen, gebaseerd op onze briljante literaire bijdragen die ze niet eens kunnen lezen of begrijpen. Zodat wij hun sjablonen gebruiken, zodat hun sjabloonontwerpers aan 't werk blijven.
Ik voel me beledigd en dat heb ik ze laten weten.
Maar het zal niet helpen. Google, ooit begonnen als een jaloersmakend bedrijf waar creativiteit voor alles ging, doet nu mee aan het wereldwijde complot om bij iedereen de creativiteit te laten stromen … door de geulen in het slijk der aarde.

one minute of fame

2012-01-25T09:30:00.002+01:00

Kijk dan, hoe leuk. Ik was gisteravond op teevee bij De Wereld Draait Doorrr, met deze tweet.

interview met de Artist's Way coach

2012-01-23T14:10:00.003+01:00

- Zeg, zo'n Artist's Way cursus, dat is toch eigenlijk onzin? Ik kan toch gewoon zelf het boek aanschaffen en aan de slag, en hopla! na 3 maanden ben ik Kunstenaar?
Ja, dat is zo. Moet je wel sterk genoeg zijn.
- Sterk?
Om het vol te houden, ja. Ik had het boek zelf al meerdere malen doorgewerkt, en ook het vervolg (The Vein of Gold) en merkte dat ik toch steeds weer terugviel. Stopte met de Morning Pages, geen tijd meer had voor de Kunstenaarsafspraak, en weer ging geloven in de tegenstemmen. Dat ik toch niets kon, dat het toch niets opleverde, dat het allemaal geen zin had.
- Oh?
Toen zag ik The Vein of Gold als cursus aangekondigd bij het Jung Center in Houston. Die werd gegeven door een leerling van Cameron. Wat een belevenis was dat!
- Hoezo?
Vooral het feit dat het in die context opeens volslagen normaal was dat je je kunstenaar noemde. Ik was een schrijver, iemand anders beeldhouwde, er waren schilders, een singer-songwriter, en een jongeman die HIV-positief was en besloten had: NU. Nu is de tijd om te gaan doen wat mij voor ogen staat.
Vooral hij heeft enorm veel indruk om me gemaakt. We moesten op een keer (als huiswerk) een levensgroot portret van onszelf maken. Kindeke heeft mij omgetrokken op printerpapier, weet ik nog wel. In de les legden we ons zelfportret op de vloer, en vertelden over wat ons kunstenaarslichaam verwond had, maar ook wat het bezielde. Die jongen kon precies vertellen waar hij zijn kunstenaarskind beschadigd had, en hoe zonde dat is van je talenten, en van die ene unieke bijdrage die alleen jij kunt leveren.
- Maar heb jij er beter leren schrijven dan?
Nee. Of ja. Maar dat is niet waar het om draait. We moesten thuis ook een keer een schilderij maken, en ik betrapte me erop dat de censor – die valse innerlijke criticus – gigantisch op me aan 't schelden was, de hele tijd. Dat het helemaal niks werd, dat ik totaal geen talent had, en wat schoten de kindertjes in Afrika nou op met dit vage gedoe … En opeens gingen me de ogen open, zag ik waarom ik al zolang niet aan mijn roman gewerkt had.
Dat is wat The Artist's Way je leert: kunstenaar zijn is voor iedereen. Het gaat er niet om dat je een tweede Van Gogh, Couperus of Mozart wordt, het gaat erom dat jij je zo goed mogelijk ontwikkelt zodat jij jouw unieke bijdrage zo goed mogelijk kunt leveren. Dat jouw passie en de behoeften van de wereld ergens samenvallen.
- Nou ja, het klinkt mij nog altijd vrij zweverig in de oren. Wat leer je er dan van?
In de eerste plaats: dat kunst wordt geboren uit verlangen en vertrouwen, niet uit wilskracht en ijzeren discipline. En ook dat het voor je levensgeluk en –vervulling van het grootste belang is dat jij doet waarvoor je geboren bent. Denk maar aan die woorden van Marianne Williamson:

Onze grootste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
Onze grootste angst is dat we onmeetbaar krachtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis waar we het meest bang voor zijn.
We vragen ons af:
wie ben ik dat ik briljant, prachtig, talentvol, fantastisch zou zijn.
Wie ben je eigenlijk om dat niet te zijn, je bent een kind van God.
Jezelf klein voordoen dient de wereld niet.
Er is niets verlichtends aan om te krimpen opdat
andere mensen zich niet onzeker zullen voelen in je buurt.
We zijn bedoeld om te stralen zoals kinderen doen.
We zijn geboren om de glans van God te manifesteren die in ons is.
Het is niet in sommigen van ons; het zit in iedereen.
En als we ons eigen licht laten schijnen, geven wij onbewust
anderen toestemming om hetzelfde te doen.
Wanneer we bevrijd zijn van onze angst
bevrijdt onze aanwezigheid automatisch anderen.

- Geloof jij dat echt?
Nee. Ik weet dat zeker. En met die zekerheid kan ik anderen bijstaan, zoals Keziah me in Houston bijstond. Vandaar de cursus.

The Artist's Way lesmateriaal

2012-01-22T21:31:00.003+01:00

right click en open in new window, dan kun je 'm vergroten

UITNODIGING

2012-01-22T13:14:00.004+01:00

Wat is er gezelliger dan samen met een stel andere boekenliefhebbers een middag vol kletsen? Niks toch? Al twee keer eerder organiseerden enkele boekbloggers een dergelijke informele bijeenkomst en inmiddels is het hoog tijd voor de derde. Deze vindt plaats in Zwolle, op een nog nader bekend te maken locatie op loopafstand van het station, op 17 maart. We beginnen zo rond 13:30 uur.

Naast kletsen over boeken en boekenkasten en e-readers en tbr-stapels gaan we ook nog proberen een boek te bespreken, namelijk The Sense of an Ending van Julian Barnes, de Man Booker Prize winnaar van 2011 die door Anna van Gelderen een tijdje terug al enthousiast werd besproken.

Je bent als boekenliefhebber van harte welkom, ook als je zelf geen blog hebt, maar wel benieuwd bent hoe een boekblogger er nu in levenden lijve en in het wild uitziet. Geef je op bij Anna via het contactformulier en je krijgt te zijner tijd te horen waar de bijeenkomst precies plaatsvindt en wie er nog meer komen. Meerdere mensen hebben zich al opgegeven.

Tot 17 maart in Zwolle!

kunstzin

2012-01-21T17:09:00.002+01:00

Vandaag voor 't eerst in jaren weer eens naar museum Belvédère in Heerenveen. Altijd weer boeiend om te zien hoe je (ik) reageert op Kunst. Want als het daar hangt, moet het wel kunst zijn. En toch. Altijd weer dat kinderlijk-opstandige gevoel: dat kan ik ook! Allemaal kladblaadjes met snel gekladde portretjes, doeken vol verfstreken met droge-kwast-streepjes, een wand vol foto's én kladblaadjes met notities over poolcirkels en zichtlijnen …
En dan ademloze verrukking. De enorme doeken van Jantien Jongsma. Uren en uren kun je daarvoor zoetbrengen en dan nog heb je niet alles gezien. Verhalen, technieken, anekdotes, woorden, kleuren, grapjes … zo wil ik dat kunst is. Mij heel veel te vertellen hebben, nog een verhaaltje en nog een! Veenhuizen hing er, en Amsterdam, en Jellum en Harlingen en nog een dorpje dat me even ontschiet. Haar leven, haar voorouders, zo stel ik me voor.
Ik wil ook dat kunst mijn handen en hersens en ziel doet jeuken van verlangen om zelf aan de slag te gaan.
De grote expositie was gewijd aan Hamel en Moget, die ik niet ken. Heel stil en aanwezig werk, dat zich vooral openbaarde doordat het zo mooi was opgehangen in de bijna afwezig neutrale ruimte. Meditatief. Eigenlijk moesten we even lachen, nicht Emma en ik, omdat het zo absurd tegengesteld was aan de kermis van genietingen eerder. Maar ik moest opeen aan Rothko denken, met zijn vibrerend zwarte panelen in de Rothko Chapel. Als je ervoor gaat zitten mediteren houdt alles op met jeuken, is er een overgave en een opgaan.
En buiten, de koude harde wind, het golvende water, vogelvluchten en het winterse riet. Alles gevoed.

nieuws

2012-01-18T17:25:00.003+01:00

Sinds het uitbreken – ik bedoel het afbreken van de zendmast luister ik regelmatig op de computer naar het radio 1 journaal. Ook vandaag weer. Het was na 2 stralende vorstdagen weer zwaar mistig, en de radio was al even grijs. Met hoorbare moeite werd geprobeerd van non-nieuws toch-nieuws te maken. (God zij geloofd en geprezen voor het omduwen van die kroesboot.) We hebben het over premier Di Rupo en of we kunnen verstaan wat hij zegt als hij bezorktheit zegt. We hebben het over het cda en dat de cda-leden zich afvragen wie de nieuwe cda-leider zal worden, wat verder helemaal geen mens ook maar iets interesseert.
Vanavond gaan we weer #dwdd kijken en daar gaan ze het dan weer hebben over iemand die iets kan, of gaat kunnen, of weet, of niet maar toch vindt … en als het afgelopen is zijn we niet veranderd.
Al die wonderbaarlijke techniek, en het enige wat we doen is het verspreiden van mist en reclameboodschappen over vermogenbeheerders. In plaats van wonderbaarlijk mooie muziek, of lange interviews met belangwekkende cultuurdragers. Nee, we moeten op de Hoogte blijven van de Laagte die – hoe toepasselijk – Nederland heet.
Het wordt al iets later donker buiten. Dit was het nieuws.

leeg geschreven?

2012-01-15T10:39:00.004+01:00

Een wonderlijk gebeuren, gister bij het schrijfcafé (voor het eerst TIEN deelnemers, wat een geschenk). Ingrid had weer een mooi schaaltje kaartjes om 2 uit te trekken, het ging over hoe je je dag doorbrengt, en wat trok ik? Pyjamadag.
Eerst was ik blij: weer synchroniciteit. Nu ik weer zo intens met The Artist's Way bezig ben, struikel ik er haast over. Naast Joyce, en @kunstrijk op twitter, was ook Ingrid net als ik bezig met het boek van Miek Pot over Hildegard von Bingen, terwijl we dat totaal niet wisten van elkaar.
En tegelijk bekroop mij voor het eerst in mijn leven een gevoel van "nu heb ik alles wel geschreven. Nu weet ik echt niets nieuws meer, ik herkauw mezelf, ik doe nu mee op de automatische piloot."
Bij de volgende oefening was dat gevoel weer een beetje over – maar ik zeg met opzet 'een beetje' want het ging over geluk, en alles wat ik zo hartstochtelijk beweer in mijn TAW cursusmateriaal kon ik hier ook zo weer in kwijt.
Ik keek van de week naar DWDD, Matthijs sprak met dat fotomodel die eigenlijk een jongen was, een stralend mooi mens, en ik twitterde: zie je wel, zodra iemand zichzelf is, komt het leven vanzelf naar hem toe. Prompt schreef iemand: ja, dan moet je wel echt iemand zijn, natuurlijk.
En ik voelde hoe alles in mij in opstand kwam. Want bij 'echt iemand zijn' ligt het oordeel bij de buitenwacht, waar je je dan aan aanpast, en dan werkt het niet.
Kortom, ik weet precies waar ik voor sta, en wat ik ook dolgraag wil uitdragen.
Maar ik moet ook op zoek naar iets nieuws voor mijn eigen voeding. Ik heb om te beginnen alle boeken over Hildegard von Bingen aangevraagd bij Tresoar. Morgen ophalen. #zinin!

inspiratiebibliotheek

2012-01-11T11:59:00.003+01:00

Als iemand je vraagt: hoe ben jij gekomen waar je nu bent, qua werk enzo? ga je voor jezelf na wat de belangrijkste stimulansen waren. En als ex-bibliothecaresse (of zou dat net zo zijn als met alcoholisme, dat je wel een nuchtere alcoholist kan zijn, maar er verder altijd een blijft?) zijn dat in mijn geval voornamelijk boeken geweest.
Over Cameron heb ik nu wel vaak genoeg lovend gesproken. En Brande, en Ueland. En Thomas Moore. En Marilyn French en Etty Hillesum. En Crossing to Avalon van Jean Shinoda Bolen. (Er staan ook veel boekbesprekingen in de Heldenreis Nieuwsbrieven.)
Een ander belangrijk boek was "Start vanuit je hart." Ik wilde het pas aan iemand anders aanraden, en zag dat het inmiddels gewoon als pdf op internet staat.
Ik kreeg het weer aangeboden op een inspirerende cursus "mooi mezelf" van Iepie Kroese waar het ook ging om: wat wil ik werkelijk, en hoe breng ik dat in praktijk?
Een ander boek had ik nog in Houston gekocht: "Soloing" van Harriet Rubin. Tijdens de cursus Intuïtief Schilderen bleek dat Lucy Schaaphok daar ook veel aan gehad had. Zij heeft het slimme idee gehad om aan al haar cursisten te vragen welke boeken hen inspireerden.
En zo vertakt zich een netwerk van overvloed. Als iedereen maar geven wou, in plaats van graaien.
Zullen we hier ook een inspiratiebibliotheek starten?
Zet je titel hieronder in een reactie, of link naar je eigen bespreking van inspirerende boeken.

vertaalfouten in The Artist's Way (3)

2012-01-10T16:38:00.001+01:00

Vandaag was de uitgever van Christofoor terug van kerstreces, en het bleek dat de verantwoordelijke redacteur buiten haar medeweten mijn vertaalwerk had opgenomen in de 8ste druk, terwijl hij haar voordien had meegedeeld dat de meeste van die fouten al waren verbeterd.
Er was dus wat haar betreft geen boos opzet geweest.
Mijn naam zal nu in het colofon van de 9e druk worden vermeld, en ik krijg het vertalersloon per woord nog uitbetaald.
Lucht gezuiverd, boek verbeterd. Dat was toch het einddoel.

zie hier de voorgeschiedenis, en hier alle verbeteringen geldig voor druk 1 tm 7.

beschaving

2012-01-09T11:03:00.002+01:00

Na de lawine aan berichten op twitter naar aanleiding van Beatrix en Maxima die in lang gewaad en met hoofddoek een moskee bezochten, voelde ik me wegzinken in een moeras van treurigheid. Wij leven dus in een land dat geregeerd wordt door mensen die menen dat alleen onze manier van leven de moeite waard is om in praktijk te brengen. Iedere andere wereldburger moet respéct hebben voor onze superioriteit. Wij kleden ons beter, wij gedragen ons beter, wij gaan beter om met de medemens, wij zijn, kortom, beschaafder.
Uhhuh.
Hoe kun je in dit millennium nog zo achterlijk in de wereld staan? Hoe kun je in een wereld die steeds mondialer wordt, zulk eng, narcistisch gedachtegoed blijven volhouden? Nou, een manier is alvast gevonden. De kunsten de strot afknijpen, dan heb je tenminste geen last meer van de andersdenkenden die kunstenaars per definitie zijn.
Maar dan die vermeende superioriteit.
Wij bezochten eens Ibra, een stadje diep in de binnenlanden van Oman. In het woestijnlandschap rondom was het een oase van dadelpalmplantages. Het was er zo stil, de palmen ruisten, het was een sprookje. Opeens ging in een van die lemen muren die de plantages omsloten, een rijkversierde ijzeren deur open. Met "come, come, welcome, welcome!" werden we binnengenodigd.
In de woonkamer, kaal en leeg, met als enig licht dat wat door de deuropening binnenviel, werden we uitgenodigd om op de rieten matten plaats te nemen.
Wij herinnerden ons van de cultuurles: nooit je voetzolen naar anderen toekeren. Er werd geroepen, en even later verschenen de dochtertjes des huizes met grote koffiekannen, van die piepkleine eierschaalkopjes, en een zilverkleurig dienblad vol sinaasappels en dadels. Voor kindje kwam er een kommetje raadselachtige, zachte snoepjes. De gastheer was de enige die een beetje Engels sprak, hij toonde portretten van zijn zoons, hij vroeg waar wij vandaan kwamen …
Het was een gastvrijheid waar wij iets van kunnen leren.
Maar ja, het glorixpipotuig ziet natuurlijk nooit verder dan de eigen landsgrenzen. En dat regeert ons. Hoe kan een land zo verworden?

afbeelding

alleen daar

2012-01-08T20:58:00.004+01:00

innerlijk huis
alleen daar
alleen daar
het land is verworden
alleen in mijn gedachten
mijn tijd mijn wezen
mijn reis mijn berg
mijn huis mijn vloer
woorden gedachten
bouwstenen
mijn muur
tijd tijd tijd
het innerlijk huis

stap uit het verhaal

2012-01-07T22:33:00.004+01:00

met dank aan zielekruid voor de inspiratie voor deze collage

pyjamadagsyndroom

2012-01-07T14:26:00.002+01:00

Als ik 's morgens uit bed gerold ben (tegenwoordig weer braaf na het doen van Morning Pages) ontbijt ik even met de krant, ga dan met de koffie achter de computer, wens de twitteraars goedemorgen en memoreer indien van toepassing een #woordvandedag, en dan ga ik aan het werk.
Cursusmateriaal schrijven, cursisten nakijken, administratie doen, e-mails beantwoorden … en voor ik het weet is het lunchtijd. Boterhammetjes met salami en houmous, sapje erbij, verder met de krant. Naar boven. En weer achter de computer.
Dan slaat er iets toe, ik weet niet wat het is. Een zware hand drukt me in m'n bureaustoel, hoewel ik weet dat ik moet doesen en aankleden en boodschappen doen of poetsen, of sporten … maar ik blijf zitten. Lees elk nieuw tweetje dat binnenkomt, check nog eens de bankrekening of de wanbetaler al over de brug is, kijk op de buienradar (zogenaamd om te zien wat ik aan moet), open zelfs het aanbiedingsmailtje van de Makro, en intussen is het half 3.
Ga aan je werk kreng! roep ik. Maar de zware hand blijft drukken.
Hier zou ik wel een pilletje tegen willen.

afbeelding

stofzuigen

2012-01-06T15:27:00.002+01:00

Ik heb iets heel raars. Altijd als ik aan 't stofzuigen ben – mijn minst geliefde huishoudklus – komt langzamerhand in mijn hoofd een KeesdeJongendialoog op. Ik treed in discussie met degenen die mij onrechtvaardig behandeld hebben. Ik word bozer en bozer naarmate mijn huis schoner en schoner wordt. Ik raas en tier en geef de felste weerwoorden op in het verleden geuite beschuldigingen of leugens. Ik geef ze van katoen en van Jetje en op hun falie en hun sodemieterij, en waar ik afstoffen nog wel kan ombuigen tot iets sereens – het dankbaar oppoetsen van mijn mooie spulletjes – wordt stofzuigen een klus waar ik totaal chagrijnig uit ontwaak. Waarna het huis dan wel schoon is, maar ik vuil.
Voer voor psychologen?

Libellebil*

2012-01-05T11:26:00.002+01:00

Met verbijstering gekeken naar die docu over de Libelle. Heb je 'm nog niet gezien en moet je bezuinigen op geld (abonnementen) of op tijd (minder onzin lezen) kijk 'm dan even terug.
Gegarandeerd dat je dan nooit meer een damesblad koopt. Wat een cynische vertoning. Kandidaten uitzoeken op zieligte. Deze heeft een nieuw hart! Jamaar deze is ook nog gescheiden! Want dat wil de heilige Libelleres. Die wil meeleven. En hoe meer er mee te leven valt, hoe meer Libelleressen, en dat is waar het om draait, Twee-en-een-half Miljoen Libelleressen lezen deze onzin iedere week weer. En de dames van de redactie weten precies wat de Libelleres wil. Die wil namelijk uitsluitend bevestigd zien dat zij normaal is. Dus mogen er alleen normale kleren (zónder billen*), normale recepten, normale kerstdiners en paastafels in de Libelle, die gezamenlijk worden gerangschikt in een übernormaal kleurenpalet. Alleen de langere artikelen, die moeten dus gaan over Hele Zielige Mevrouwen. Uitsluitend om de normaliteit – met dankbare verzuchtingen – van de Libelleres te benadrukken. En voor het kerstnummer? Ik citeer: "'t Hofnarretje is meer voor het Kerstnummer."
Een compliment aan de documentairemakers. Halverwege zapte ik even weg omdat ik het gevoel had: wat is dit voor een kritiekloos avro-programma? Maar het gebeurde sluipenderwijs. Alle getoonde lieflijkheid met als ondertiteling het cynisch (door henzelf vast niet zo bedoeld noch ervaren) commentaar van de Libellemaaksters. Knap gedaan. Ben benieuwd of het de Libelle ook abonnees kost. Of hebben zij van deze kritische discussie op twitter niets meegekregen? Libelle twitterde in elk geval: "Dank voor alle reacties, daar gaan we lekker van nagenieten."

titel Libellebil

ikea en de tijdgeest

2012-01-04T11:52:00.002+01:00

Dat moet je dus niet willen. Dat je een verjaardag hebt in Groningen, en dan 'gauw even' langs de Ikea voor een nieuwe lampenkap. Allemachtig! Alle mensen die niet op de verjaardag van Timen waren, hadden zich bij Ikea verzameld. Ik stond op een parkeerterrein bij Delfzijl in de buurt of daaromtrent, ik kon het nauwelijks terugvinden en liep zwabberend door de storm om mijn nieuwe lampenkap tegen de ergste stortregen te beschermen.
Toch doen ze iets helemaal goed bij Ikea. Ze ruiken daar de tijdgeest, dat onaanraakbare fantoom opgebouwd uit de gemeenschappelijke gevoelens van de westerse mens ten aanzien van maatschappij en tijdsgewricht, en spelen daar op in. Alles is opeens helemaal Zen. De kleuren zijn rustig, de materialen natuurlijk. Wat we haten aan de tijdgeest keren zij om en bieden ons het tegenovergestelde. Geen brandende revoluties, ontwrichtende crises, toxic overload, infobesitas, maar een rieten poef, of een lampenkap met voorjaarsbloesem. Die dus maar meegenomen, de storm in.

horror-internet

2012-01-03T11:08:00.002+01:00

Tv-kijken is met twitter tig keer zo leuk geworden. Niet alleen krijg je de meningen van anderen over hetzelfde programma (en kun je zelf effectiever schelden dan tegen de beeldbuis), je krijgt ook alle programma's mee die je niet verkoos te zien. Zo moest ik gister de helft van Tros Radar missen omdat ik eerst Mixed Up moest kijken, maar kreeg ik wel mee dat het over de Gevaren van Internet ging. Oh jee en ach wee.
Nu krijgt Radar de kijkcijfers natuurlijk alleen van het bangmaken van mensen, ik merkte het vroeger bij mijn autobiobeginnersploeg, de dames moesten altijd eerst even de wereldgevaren volgens Radar doorspreken. En wat ik daar dan van vond. Ik had het nooit gezien, dat was wel jammer. Maar Radar is net zoiets als het weerbericht van Piet Paulusma: altijd graden en windkrachten en horrorscenario's erger dan de werkelijkheid, want dat genereert kijkers.
't Laatste stukje nog gezien, bij Radar, over Facebook. Nu zit ik zelf niet op Facebook, want ik vind 't wel druk genoeg, met bloggen en twitteren en LinkedInnen. Maar in plaats van dat zo'n programma nu duidelijk maakt wat je wel en niet op zo'n site moet zetten, doen ze alsof het een hurricane is die op ons afkomt zonder dat we er iets aan kunnen doen. In plaats van dat ze mensen internet-savvy maken, maken ze ze internet-dummy. En de oudere medemens, die zo ontzettend veel zou kunnen winnen bij deelname aan sociale netwerken, jagen ze de stuipen op het lijf. Ga niet naar buiten, waarschuwen Piet en Radar. Blijf naar ons tv-programma kijken, dan worden wij lekker rijk en beroemd, en kan jij onrustig slapen.

afbeelding afkomstig van Frankwatching

alles goud

2012-01-02T17:10:00.000+01:00

Vandaag moet ik met de belastingen aan de gang. Niet direct de leukste bezigheid. Veel liever zou ik verder gaan met The Artist's Way inspiratiemails, die al voor een groot deel in de steigers staan, maar nog vervolmaking behoeven. Mooie plaatjes, inspirerende citaten, tips voor aanvullende boeken … Totdat ik erachter kom dat ik vandaag zou beginnen met het hoofdstuk dat over geld gaat. Piepklein gevalletje synchroniciteit, toch weer.
Eerst de btw-aangifte dan maar. Domdomdom dat ik die gepeperde factuur voor 1 januari heb verstuurd. Nu moet ik de btw al afdragen terwijl de betaling nog niet binnen is.
Buiten lijkt het wel lente. Ik hoor de vogelen des velds tekeergaan of het veld vol eetbare dukaatjes ligt. En zo is het ook. Dat is een vertrouwen om vast te houden in tijden van crisis. Om boven m'n bureau te hangen ook. Het veld ligt vol eetbare dukaatjes!

alle bijdragen aan de #schrijftop2000 2011

2012-01-02T14:00:00.004+01:00

Van 1-31 december 2011 hebben diverse mensen hun herinneringen aan nummers uit de top2000 opgeschreven. Ik verzamelde alle bijdragen aan de #schrijftop2000 in een balk hiernaast. Nu het feest voorbij is, en mijn blog weer moet opgeschoond, zet ik ze hier bij elkaar, zodat ze voor iedereen nog terug te lezen zijn

schrijftop2000-deelnemers
0000HOE HET WERKT0000
0002 The Eagles
0007 Pink Floyd
0007 Pink Floyd
0019 Adele
0020 Alan Parsons Project
0027 Shaffy & List
0035 Bette Midler
0039 Coldplay 0041 Rolling Stones
0045 Moody Blues
0052 Van Dik Hout
0056 Beatles
0058 Simon & Garfunkel
0071 Fleetwood Mac
0088 Abba
0091 10cc
0108 Jackson Browne
0160 Kyteman
0167 The Eagles
0177 Gé Reinders
0183 Queen
0192 Kate Bush
0204 The Doors
0210 Police
0215 Janis Joplin
0219 Boudewijn de Groot
0219 Boudewijn de Groot
0227 Focus
0272 Jefferson Airplane
0311 Eva Cassidy
0315 Skik
0328 Neil Young
0330 Kansas
0350 Don McLean
0363 Michel Fugain
0389 Tracy Chapman
0395 Chris de Burgh
0424 Gotye
0435 The Who
0463 Gilbert O'Sullivan
0482 The Who
0484 Leonard Cohen
0494 Bob Dylan
0500 Iron Butterfly
0531 Nazareth
0557 Bob Marley
0590 Eva Cassidy
0597 John Denver
0599 Tavares
0635 Adamo
0638 Frank Sinatra
0646 De Dijk
0673 Neil Young
0694 Enya
0699 The Shadows
0702 Frankie goes to Hollywood
0706 Melanie
0811 Vicky Brown
0824 Janis Ian
0862 Beatles
0866 Heart
0867 James Taylor
0871 Steve Miller Band
0871 Steve Miller Band (2)
0874 Rolling Stones
0888 Sade
0889 Chris Isaak
0912 Emerson Lake & Palmer
0966 Roberta Flack
0966 Roberta Flack (2)
0982 Crosby, Stills, Nash & Young
0983 Barbra Streisand
1010 Maggie MacNeal
1011 Golden Earring
1016 Zen
1035 Jim Croce
1038 David Sylvian &
1060 Bread
1102 Spandau Ballet
1148 Ramses Shaffy
1176 Charles Aznavour
1184 Monty Python
1237 Marianne Faithfull
1244 Jefferson Airplane
1244 Jefferson Airplane
1259 Magna Carta
1343 Donovan
1343 Donovan (2)
1345 Billy Joel
1372 Julien Clerc
1513 John Lennon & Joko Ono
1564 Joni Mitchell
1564 Joni Mitchell (2)
1578 Chi Coltrane
1598 Doobie Brothers
1680 Chaka Khan
1697 America
1754 Donovan
1786 Frans Halsema
1795 Robert Palmer
1812 Olivia Newton John
1900 Marlene Dietrich
1947 Jim Reeves
1964 The Beatles
1982 Dalida & Alain Delon
2001 Gordon Lightfoot

een nieuwe morgen

2012-01-01T11:20:00.001+01:00

Voorzichtig kijk ik om een hoekje, eerst van m'n oogleden, dan van 't gordijn. Is-ie weg? Die grote lawaaigriezel die Oudjaar heet? Mister Annus Horribilis?
Ja, hij is weg. De laatste resten mogen in de kliko, de kerstlichtjes ontward en opgeruimd, een uitgegeven kindeke komt de stofzuiger hanteren, en ik blaak (op wat restjes kater in de buik na) van werklust en inspiratie.
Wie heeft toch ooit bedacht dat "feestdagen" er zo uit moeten zien? Waarom gaan we niet allemaal mediteren in een hutje in de woestijn, en laten we ieder in onszelf het nieuwe kind van het nieuwe jaar geboren worden?
Of gewoon weer lekker buiten spelen, bedelt Pjotr bij de achterdeur. Zijn breintje is te klein voor trauma's. Ik zal zijn vuurwerkangst nog lang bij me dragen, die instinctieve angst die hij uit Houston – tornado- en hurricaneland – heeft meegenomen. Wegkruipen, je inbouwen in het meest omsloten hoekje. Ik herken dat wel. Mijn breintje is daarvoor groot genoeg. Waar je verder niet veel voor koopt natuurlijk.
Maar aan de slag. Het nieuwe jaar wacht en ik popel!

1622 Simon & Garfunkel

2011-12-31T10:45:00.003+01:00

I'm a rock (1966)

Lang zitten dubben: met welk nummer zou ik deze schrijfmarathon besluiten? Eindeloos de lijst op en neer gescrolld, nog andere liedjes overwogen, wat waren mijn favorieten, Janis Joplin, CSN&Y, Leonard Cohen, Bob Dylan (vooral het bandje van de bootleg LP met Masters of War erop), Randy Newman, Jim Croce, Joni Mitchell, Moody Blues, Aznavour, Bécaud, Roxy Music, Vaya con Dios, Sinead O'Connor, Enya … te veel te vaak.
Dus ik eindig met een liedje waarmee ik niet wil eindigen.
Of liever: zo is het nu. Ik ben een rots, ik ben een eiland.
Goed voornemen: volgend jaar die Bridge over Troubled Water bouwen.
Schrijven is alvast een goede manier. Het was fijn!

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Sundayjacket
Veertje Vederlicht
An*

912 Emerson, Lake & Palmer

2011-12-30T09:44:00.002+01:00

Lucky man (1971)

Ja, ik ken Lucky Man natuurlijk wel, iedereen toch? Maar mijn favoriet was de LP Pictures at an Exhibition, en dan vooral het nummer The Sage. Dat was een tekst die in Groningen boven mijn bed hing. Zo mooi, nog steeds.

The Sage

I carry the dust of a journey
that cannot be shaken away
It lives deep within me
For I breathe it every day.

You and I are yesterday's ashes
The earth of the past come to flesh,
Eroded by Time's rivers
To the shapes we now possess.

Come share of my breath and my substance,
and mingle our stream and our times.
In bright, infinite moments,
Our reasons are lost in our rhymes.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Sundayjacket
Veertje Vederlicht

463 Gilbert O'Sullivan

2011-12-29T10:40:00.003+01:00

Nothing rhymed (1971)

Ooit was ik een radio-vier-meisje. We hadden nog de radiodistributieknop aan de muur, en als ik alleen thuis was (niet vaak), zette ik hem luid aan, en ballette op mijn manier in de weerspiegeling van de ramen. Ik ben nog eens met Petra meegeweest naar ballet, maar het was toen al duidelijk: te groot, en reeds te oud om er nog mee te beginnen. Petra was een echte ballerina met lang, krullend donker haar.
Ik kwam als radio-vier-meisje op de middelbare school. Het grappige was, dat ik helemaal niet gepest werd, ook niet om mijn gebrek aan sporttalent. Wel altijd het laatst gekozen bij gym, maar desondanks niet uit de gratie. Dat ik niets van pomuziek wist, was gewoon een gegeven, net als mijn intelligentie. Ik was dan ook uitverkoren om mee te doen met een brugklaskwis. En wat hébben ze me dagenlang geïnstrueerd: "Hella, wat staat er nummer 1 in de top 40?" "Gilbert O'Sullivan, met Nothing Rhymed." Wie het was, geen idee, hoe het klonk, ook niet. Maar de kwis wonnen we!

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Sundayjacket
Veertje Vederlicht

vertaalfouten in The Artist's Way (2)

2011-12-28T23:15:00.009+01:00

Nadat ik over de vertaalfouten in The Artist's Way schreef, werd mij door de uitgever verzekerd dat ze in de nieuwe druk (8e druk, nov 2011) mijn aanmerkingen zorgvuldig zouden doornemen.
Ik kreeg een mail waarin stond [sic]:

Graag breng ik u er van op de hoogte dat onlangs de 8ste druk van The Artist’s way is verschenen.
Zoals ik u heb beloofd hebben we al uw opmerkingen nauwkeurig bekeken.
Het klopt dat in de eerste drukken veel fouten zaten. Het bleek echter dat in de loop van de tijd zijn in de nieuwe drukken veel van deze fouten al hersteld. Wij hebben dan ook nauwelijks iets van uw aanwijzingen hoeven over te nemen.

Nu ik de nieuwe druk doorneem, blijken mijn teksten er letterlijk in te staan.

Inmiddels heb ik de vorige (7e) druk aangeschaft, en daarin staan nog vrijwel ALLE fouten die ik had gevonden. In de 8ste druk zijn al mijn voorgestelde verbeteringen doorgevoerd.

Slechts op één plek heb ik een verbetering in de 7e druk aangetroffen, die lijkt op mijn vertaling:

p203 workaholism is a process addiction
2e druk: werkverslaving is een verslavingsproces
7e druk: omdat werkverslaving een verslavingproces is (een verslaving aan gedrag meer dan aan een substantie
mijn vertaling: werkverslaving is een procesverslaving (geen substantieverslaving)

Op drie plekken was de vertaling in de 7e druk veranderd t.a.v de 2e druk, toch is in de 8e druk mijn vertaling overgenomen:

p107 - It is not because things are difficult that we do not dare; it is because we do not dare that they are difficult. (Seneca)
2e druk: Dat we niet durven is niet omdat ze moeilijk zijn, maar omdat we het feit dat ze moeilijk zijn niet aandurven.
7e druk: Dat we dingen niet durven is niet omdat ze moeilijk zijn, maar omdat we het feit dat ze moeilijk zijn niet aandurven.
8e druk: Het is niet omdat de dingen moeilijk zijn, dat we niet durven; maar omdat we niet durven, zijn ze moeilijk. (mijn vertaling)

p170 "I'm too old" is an evasive tactic. It is always used to avoid facing fear.
2e druk: een tactiek om angst te vermijden
7e druk: een ontwijkende tactiek die altijd gebruikt wordt om angst te vermijden
8e druk: een ontwijkende tactiek om onze angst niet onder ogen te hoeven zien (mijn vertaling)

p187 an artistic U-turn arrives on a sudden wave of indifference
2e druk: een artistieke ommezwaai is vaak het gevolg van een golf van onverschilligheid
7e druk: Een artistieke ommezwaai wordt vaak gevolgd door een golf van onverschilligheid.
8e druk: de artistieke ommezwaai komt vaak binnen op een golf van onverschilligheid (mijn vertaling)

In alle overige gevallen is mijn vertaling letterlijk overgenomen.

219 Boudewijn de Groot

2011-12-28T11:10:00.004+01:00

Welterusten mijnheer de president (1966)

Boudewijn de Groot staat wel een stuk of 13 keer in de top2000. Ik had 'm altijd hoog, Boudewijn. Wat zong hij over idealen en herkenbare emoties, wat was hij groots en meeslepend, en wat was Lennart Nijgh een tekstschrijver van de eerste orde. Alle liedjes kon ik meezingen, alle teksten had ik paraat. Het mooist vond ik geloof ik wel "Naast jou" maar dat staat niet in de top2000.

'k Wil naar zee toe om te rijden op de golven,
ik wil vliegen als een vogel door de lucht,
in de wolken zijn of onder schuim bedolven,
't is voorbij en ik ben vrij en met een zucht,
met een lach en met een traan ben ik door straten
van de stad waar het nu lente is gegaan
en ik heb de winter achter me gelaten,
onze liefde kan niet langer meer bestaan.
Maar al ga ik hier vandaan, toch blijf ik zingen,
ik heb altijd nog een lied en m'n gitaar,
ik blijf dromen van precies dezelfde dingen:
'k zal je weerzien en we blijven bij elkaar.

Daar geloofde ik in, dat werd ook altijd weer bewaarheid.
Ik zag Boudewijn een paar jaar geleden voor het eerst in levenden lijve op het podium. Ik ging er vol nostalgische verwachting heen. Maar in tegenstelling tot Neil Young was Boudewijn de Groot niet met mij meegegroeid. Oh, hij had heus nog wel wat nieuwe nummers bedacht, de top2000 staat er vol mee.
Maar ik zag een koude, tikje arrogante man, die heus wel, als wij dat zo graag wilden, wat van zijn oude repertoire wilde zingen. Maar die daar geen flikker meer van meende. Die zijn idealen al lang had ingeruild voor een comfortabel plekje in de hoofdstroom, en die nergens meer tegen in opstand kwam. Van een enorm voetstuk geduikeld, die Boudewijn de …

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Veertje Vederlicht

597 John Denver

2011-12-27T11:00:00.002+01:00

Annie's song (1976)

Je gaat er maar vanuit dat de lijst van de top2000 klopt, én dat je herinneringen kloppen. Zo weet ik bijvoorbeeld zeker dat ik Annie's Song zong in het trappenhuis van Pensione Milo in Rome, april 1975, terwijl er hier 1976 bij staat. Gelukkig leert google me dat het lied uit 1974 stamt. De romantische tekst, gekoppeld aan de romantische manier waarop de verkering in de trein naar Rome weer aan raakte, heeft me heel lang laten dromen dat het kon.

Come let me love you, let me give my life to you
Let me drown in your laughter, let me die in your arms.

Twee jaar geleden gingen kindeke en ik samen naar Rome. Pensione Milo was er nog, en ik was gelukkig nog in leven!

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Sundayjacket
Veertje Vederlicht

1900 Marlene Dietrich

2011-12-26T12:20:00.002+01:00

Sag mir wo die Blumen sind (1963)

Nu heb ik gistermiddag van twee tot vijf op zolder zitten knippen en plakken met de radio aan, top 2000, ik schat zo ongeveer van nummer 1974 (Albert Hammond - It never rains in southern California – 1972) tot en met nummer 1942 (Harry Belafonte - Island in the sun – 1957) en eigenlijk deed het me niet veel. De top 2000 is net als kerstmis, je weet hoe het hoort te voelen, en als je geluk hebt komt dat gevoel inderdaad even langs. Sneeuw helpt, Amadeus helpt, lichtjes in bomen helpen. Met de top 2000 leef je je ook in in hoe dat hoort te voelen, al die belangrijke muziekgebeurtenissen achter elkaar, de nostalgische sfeer. En het werkt niet. Bij mij werkt het niet. Misschien kan ik alleen van dromen genieten, en weet ik in het echt niet meer hoe dat moet.
Zeg me waar de bloemen zijn.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Sundayjacket
Veertje Vederlicht

collages

2011-12-25T17:08:00.005+01:00

kerstgedachte

2011-12-25T12:34:00.004+01:00

Er waart op internet een citaat rond, dat overal wordt toegeschreven aan een Onbekende Auteur. Ook Sarah Ben Breathnach doet dat, in haar boek Simple Abundance. Mijn innerlijke bibliothecaresse op zoek, natuurlijk. En gevonden hoor!
Het werd geschreven door Rhonda E. McCulloch, voor de nieuwsbrief van de YWCA in 1920. Een prachtige kerstgedachte.

If, as Herod, we fill our lives with things, and again with things; if we consider ourselves as so unimportant that we must fill every moment of our lives with action, when will we have the time to make the long, slow journey across the desert as did the Magi? Or sit and watch the stars as did the shepherds? Or brood over the coming of the child as did Mary? For each one of us, there is a desert to travel. A star to discover. And a being within ourselves to bring to life.

herkomst afbeelding

1513 John Lennon & Yoko Ono & Plastic Ono Band

2011-12-25T10:56:00.001+01:00

Happy X-mas (war is over) 1972

Al zo lang ik me kan herinneren heb ik de pest aan kerstmis. Als kind was ik zo bang gemaakt voor de brandende kaarsjes dat ik alleen maar doodsbenauwd naar de kerstboom durfde te kijken. Plus je moest de hele dag lief zijn, en netjes.
Ook 'op mezelf' slaagde ik er nooit in, kerst ontspannen te beleven. Alsof het welslagen van het feest heel precies kon worden gemeten, en ik altijd degene was die weer de onvoldoende binnensleepte. Ja, één volmaakte kerst herinner ik me. Toen we met ons kleine kindje op wadi gingen, en de schepping van de aarde mochten meebeleven.
Het gekke is, dat ik wel dol ben op kerstliedjes. Graag jubel ik een tweede stem mee, of blokfluit ik een begeleidende variatie. En de heldere stemmen van de Mediaeval Baebes die al die prachtige carols zingen, transporteren mij moeiteloos naar een kerst die een tien verdient. Geen idee hoe die eruitziet, maar ik voel dat hij bestaat. Ergens. En dat is al heel wat.
Het enige liedje uit de top2000 dat daarbij in de buurt komt is X-mas van John Lennon.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Ferrara
Veertje Vederlicht

27 Ramses Shaffy & Liesbeth List

2011-12-24T10:52:00.002+01:00

Pastorale 1969

Maar wat zou ik zelf op nummer 1 zetten? Pastorale natuurlijk. Wat een gigantisch mooi stuk Expansion Music, wat is het mooi hoe ze door elkaar zingen, tegen elkaar in, wat harmoniëren die stemmen, wat zweept die muziek groots en meeslepend op.
Aan dit nummer is geen specifieke herinnering verbonden voor mij, in die zin is het klassiek. Het blijft. Het blijft zichzelf zonder het nodig te hebben zich ergens aan vast te hechten.
Het staat op nummer 27, en van wat er allemaal boven staat, ken ik maar weinig diep van binnen. Alleen Stairway to Heaven en Radar Love zitten ook in mijn vezels, samen met Jesus Christ Superstar, de Messiah, het Requiem van Verdi, het vioolconcert van Brahms, de Holberg Suite, en vast nog meer. Gedeeltelijk ben ik uit muziek opgebouwd.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Ferrara
Sundayjacket
Veertje Vederlicht

Nieuw Jaar

2011-12-23T10:56:00.002+01:00

1786 Frans Halsema

2011-12-23T09:34:00.002+01:00

Zondagmiddag Buitenveldert (1969)

Zelfs nu nog krijg ik het van dit lied ijskoud, altijd als ik het hoor. Het heeft iets zo gruwelijks, zo troosteloos' – alsof toen al vaststond dat we onderweg waren naar de Heerlijke Nieuwe Wereld, en niemand die het tij nog keren kon. 1969 – ongetwijfeld hoorde ik het liedje bij Willem O'Duys voor het eerst, en zaten wij weliswaar niet meer op een flat, maar wel in een rijtjeshuis, met de avrobode. De voorbestemdheid en de onontkoombaarheid gaven me en geven me een gevoel alsof er een stolp over me heen geduwd wordt, waaronder ik voortaan leven moet. Netjes, regelmatig, en precies zoals iedereen. Braaf zijn, niet schreeuwen, niets vuilmaken, dan komt het misschien ooit nog wel eens goed. Maar waarmee, of met wie?
Gauw kijken of ze niet een stukje lachen gieren brullen van Frans Halsema hebben, want dit is geen leven.
Ja. God zij geloofd en geprezen. Deze en deze. (Heleen kende dit helemaal uit haar hoofd.)

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Veertje Vederlicht
Sundayjacket

Woman of Heart and Mind

2011-12-22T22:57:00.002+01:00

Dankzij naarstig speurwerk ('t meeste van Veertje, en een piepje van mij) is de documentaire over Joni Mitchell gevonden. Geniet!

Joni Mitchell - Woman of Heart and Mind (2003) from Susan Traherne on Vimeo.

jarig

2011-12-22T10:25:00.003+01:00

Ik heb allemaal prachtige cadeaus gekregen, en dit kunstwerk wil ik jullie niet onthouden. Het is gemaakt door Yke Kaastra (grafisch ontwerper en beeldend kunstenaar). Zij maakt veel collages, waarbij ze vaak gebruik maakt van oude lijstjes. Uit het huis van oude vadertje had zij een doos vol fotolijstjes van me gekregen, sommige nog met de foto's erin (die ik wel ergens in een album had). Met behulp van een foto van mij (5 jaar oud) maakte zij dit voor me.

694 Enya

2011-12-22T09:28:00.004+01:00

Orinoco flow (Sail away) 1988

Natuurlijk kende ik Enya wel, maar zo van de zijkant, niet van binnen, zeg maar. Ik moest er opeens weer aan denken tijdens mijn verjaardagsfeestje. We zaten met een stel vrouwen prachtige dingen te knutselen (doosjes, schrijfboeken, schilderijtjes) met daarbij wat ik dan maar voor het gemak zweefmuziek noem. Muziek die de inspiratie makkelijker binnen laat komen, die de kritische kantjes van de gedachten haalt, die de kou – in welke zin dan ook – uit de lucht haalt. Ook Enya valt bij mij onder de zweefmuziek.
En de verrukkelijkste ervaring met Enya had ik bij de chiropractor (neehee, het was een dame ;-) in Houston. Zij had – wat ik in Nederland nog nergens ben tegengekomen – een spinalator. Een massagetafel waar als je erop ligt, een wiel helemaal langs je ruggengraat rolt. En zij was een vrouw, ze had er een mooi kamertje aan gewijd, met aromatherapeutische kaarsjes, oudroze tinten, en Enya. Totaal relaxed stapte je daar weer de deur uit, en daar associeer ik Enya nog altijd mee.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Veertje Vederlicht
Sundayjacket

435 The Who

2011-12-20T16:30:00.002+01:00

Overture (Tommy) 1969

Omdat ik morgen jarig ben (hint, hint) vandaag alvast een stuk over jarig zijn. Op mijn zestiende kreeg ik een eigen platenspeler. Dat was best wel bijzonder, dat had niet iedereen. Eindelijk kon ik mijn Canadese LP's zelf draaien! In de loop der tijd breidde mijn collectie zich gestaag uit (nomnom, wat een fijn cliché), en ook toen had ik al muziek die ik opzette in tijden van Nood en Ellende.
De dubbel-LP kon ik me pas later veroorloven, maar het singletje had ik al vroeg (en nu maar hopen dat dat ook inderdaad klopt … mmm, toch wat grijze celletjes verloren). In elk geval: I'm Free, uit de rockopera Tommy, maar dan die uitvoering met het London Symphony Orchestra en een compleet klassiek koor, dat was Expansion Music avant la lettre voor mij.
Natuurlijk was en bleef ik een braaf meiske, dus knetterhard muziek draaien deed ik alleen met koptelefoon.
Nu had mijn pickup een speciale ingang: als je het stekkertje er linksom indeed, kreeg alleen de koptelefoon geluid, maar rechtsom deden de boxen ook mee. Dat moest wel een keer fout gaan.
Ik liet me helemaal opeten door de muziek, toen opeens mijn kamerdeur openvloog en paps en mams met geschokte gezichten en neerslaande handen in mijn blikveld verschenen.
Als ik de deur open liet staan was het: we stoken niet voor de hele Alma Tademaweg! Nu was I'm Free voor de hele Alma Tademaweg te horen geweest. The Horror!

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
1. Sundayjacket
2. Veertje Vederlicht
3. Ferrara
4. Papagoose
5. Kriebels & Krabbels
6. Veertje Vederlicht

1697 America

2011-12-20T10:42:00.003+01:00

Ventura highway (1972)

Ik hield wel van America, begin jaren zeventig. Relaxte muziek was het, niet dramatisch of opstandig, wel sfeervol. Ik geloof niet dat ik een LP van ze had, maar ik kan de meeste nummers wel meezingen. Ik zag al bij meer mensen het verschijnsel voorbijkomen dat een oud nummer zich aan een nieuwe gebeurtenis hecht. Bij mij was dat bij Ventura Highway het geval.
Hoe het was toen wij naar California gingen.
Ik heb eigenlijk niet eens zo gek veel van Amerika gezien. Het meest heb ik gehouden van New Mexico, en dan vooral van Santa Fe. Wat een sfeer, en wat een pracht. Daar zou ik wel kunnen wonen. Lekker dicht bij alle schrijfgoeroe's ook.
Maar California is natuurlijk de ultieme American Dream. Tenminste, het gedeelte aan de kust. Want achter de bergen is het lelijk en grauw, en werken de werkmieren uit Latinoland zich het schompes voor onze jus d'orange. Aan de kust heb je dus die prachtige Ventura Highway, met wonderschoon uitzicht over The Pacific. Alleen: even naar het strand is er niet bij. Betalen! Nergens kun je zomaar het strand op! En trouwens, waarom zou je dat willen. Het was midzomer, en aan het Californische strand was het koud en mistig, en ik werd bloedchagrijnig van al die dikdoenerige winkeltjes daar. Doe normaal hee. Gauw die bergen weer over en naar Albuquerque. Daar wonen denk ik de normaalste mensen van heel Amerika. Verrukkelijk.

1343 Donovan

2011-12-19T09:29:00.003+01:00

Atlantis (1969)

Goh, dat Atlantis al zo'n oud nummer is! En ik weet niet eens of ik wel daarover wil schrijven, want ik heb er niet veel anders over te melden dan dat het de aanleiding was dat ik voor de opdracht "bibliografisch onderzoek" op de bibliotheekacademie (1978-1980) het onderwerp Atlantis koos, en de meest fascinerende boeken en artikelen opduikelde.
Maar eigenlijk houd ik veel meer van Donna Donna van Donovan, dat liedje dat je na 1x moeiteloos 1000x kon meezingen, een van de evergreens van gitaarspelende schooljongens, samen met The House of the Rising Sun.
Piet had zijn gitaar mee naar Rome, en in die tijd, jongens en meisjes (1975), gingen we daar nog met de trein heen, en dat was niet zo'n stomme hogesnelheidstrein die tussen twee walletjes door rijdt zodat je niets van het landschap ziet, maar een normale trein langs de Rijn en door de Alpen, wat een zaligheid. En Piet maar spelen, en wij maar zingen.
On a wagon, bound for market …

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Veertje Vederlicht
Papagoose
Sundayjacket

1148 Ramses Shaffy

2011-12-18T09:01:00.002+01:00

Shaffy cantate (1965)

(Shaffy cantate begint op 5.15)

Het is heiligschennis, ik weet het. Als ik vertel waar dit liedje me aan doet denken, moet iedereen spontaan overgeven. Maar ik kan er niets aan doen. Zodra zulke stemmen in close harmony beginnen te tadadadamdammen moet ik denken aan Willem O'Duys. Zondagmorgen (Buitenveldert is nog net iets zelfmoorderiger), MuziekMozaïek van.
Vader zit met bandrecorder in de aanslag, en bij elk als verrukkelijk aangekondigd liedje wordt met een noeste beweging het apparaat in werking gesteld. Na een paar maten valt het oordeel: doorgaan met opnemen, of uitzetten, precies terugspoelen naar waar het vorige verrukkelijke dames en heren nummer is geëindigd, en dan wachten op de volgende verrukkelijke bijdrage van Toots Thielemans, of van de Swingle Singers. Tadadadadamdam.
En dan een kopje tomatensoep, een boterham en een stukje krentenbrood, en dan verder met die zondag, die – behalve de soep – in mijn herinnering altijd lichtgrijs gekleurd is geweest, gevuld met al even lichtgrijze verrukkelijke opnemenswaardige K..muziek. Nee, dat is heiligschennis. Ramses Shaffy is een Held!

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Veertje Vederlicht
Sundayjacket

638 Frank Sinatra

2011-12-17T10:12:00.002+01:00

It was a very good year (1965)

Dat was een vraag die erin hakte gisteren, van MarcMarie aan Matthijs en viceversa: wanneer was je het afgelopen jaar het gelukkigst? Ik twitterde snel: met Sinterklaas. Want 't bleek dat kindeke op al haar schoolreisjes wel iets leuks voor moesje had meegebracht, dat vond ik zo heerlijk!
Maar verder? When I was fifty-three, it was a very bad year … Niet alleen persoonlijk hoor, hoewel dat natuurlijk de meeste impact heeft. Maar er gebeuren in de wereld ook steeds meer dingen waar ik diep- en dieptriest van word. Ik merk het aan mijn Messiah-frequentie. Hoe hoger die ligt, hoe slechter ik eraan toe ben.
Bij 't schrijfcafé had ik het over Expansion Music, een term van Julia Cameron. Muziek waar je groter van wordt, die je boven jezelf uittilt, waar je weer moed en zin van krijgt. Als ik dan de top2000 zo eens doorkijk, zie ik toch meer liedjes waar ik nostalgisch van word. In elk geval staat mijn super-vrouwenpowerlied er niet in: Bread and Roses van Judy Collins.
Maar wel Proud Mary, en Heart of Gold, en Bobby McGee, Easy Livin' en natuurlijk het goeie ouwe I will Survive!
Van het doorlezen alleen word ik alweer vrolijk. Hearts starve as well as bodies; give us bread, but give us roses - and music!

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Veertje Vederlicht
Ferrara

1812 Olivia Newton John

2011-12-16T08:11:00.010+01:00

Hopelessly devoted to you (1978)

Ook dit is een plaatje uit de Delftse tijd. Wat het meest bijzondere was van Grease was niet zozeer de muziek, en Travolta was echt niet mijn tiep, maar de film beïnvloedde de mode! Opeens liepen we allemaal in wijde rokken, liefst nog met sokjes eronder ook, en de Delftenaren konden het wel waarderen (en Olivia Newton John noemden ze Olijfje). Ik had een prachtige wijde rode rok van Laura Ashley, met een bijpassend gebloemd bloesje, en voelde me zo anders, na al die jaren van spijkerbroeken, minirokjes of sluike maxirokken. Zwierig, feestelijk, anders. Deze foto is uit 1980, op de Mont Ventoux, want inmiddels hadden we een auto, een Ford 15M (geloof ik) die we voor 200 gulden hadden gekocht, en waarmee we, terwijl je door de vloer heen het asfalt kon zien, moeiteloos naar de Provence scheurden, vriendje aan het stuur want mijn rijbewijs liet nog tot 1989 op zich wachten.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Papagoose
Veertje Vederlicht
Kriebels & Krabbels

91 10CC

2011-12-15T09:44:00.003+01:00

Dreadlock holiday (1978)

In Groningen had ik geen tv, dus dat betekende bijna twee jaar lang geen Toppop. Maar in april 1978 verhuisde ik naar Delft, samenwonen met vriendje op de zolder van een studentenhuis met eerst zes, later negen jongens (de apart verhuurde 'begane grond achter' werd erbij getrokken).
De tv stond op een plank hoog in de muur van wat de eetkeuken moest voorstellen, wat ooit de voorkamer van het benedenhuis was geweest, en waar nu een keukenblok en een fornuis stonden, een tafel die bestond uit een deur op poten, een ergens vandaan geroofde kerkbank, en een bonte verzameling stoelen.
Gezamenlijke maaltijden vonden daar plaats, of gezamenlijke tosti-pauzes in tentamentijd (ik was intussen kunstgeschiedenis gaan studeren in Leiden). En tv kijken dus. Heerlijk met z'n allen Dynasty kijken (bij elke romantische scène schreeuwde het voltallige jongenspubliek "op de bek!"), The A-team (precies om 19 minuten over zeven begon het schieten, hadden we getimed), schieten-tieten-en-bandieten-films, en Toppop, natuurlijk. De echte, softe seventies waren voorbij. De videoclip deed zijn intrede. Dreadlock holiday was een van de spannendste, een echt speelfilmpje.
Ik mis het nog wel eens. Misschien is een bejaardenwoongroep op den duur een idee ;-).

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Kriebels & Krabbels
Veertje Vederlicht
Ferrara

871 Steve Miller Band

2011-12-14T08:05:00.003+01:00

Fly like an eagle (1976)

Wat ook zo leuk is van de bijdragen van anderen: je zet het joetjoepje aan en tjoep! ben je waar je was. Dat had ik bij Fly like an Eagle, hét nummer van de eerste maanden op kamers in Groningen. Ik had mijn radiootje net nieuw (het zou me de komende dertig jaar muzikaal blijven begeleiden, overal ter wereld), het stond op een spaanplaat kistje naast mijn bed waarop een gehaakte sprei lag. De theepot zong op de ronde Etna-kachel, groene plantjes op aardewerken schoteltjes sierden de vensterbank, over het tafeltje lag een oude worteldoek, het lampje had een paisley-motief en franje. De wastafel werd aan het zicht onttrokken door een visnet, en lezen deed ik in de donkerbruine Manou-draaistoel die ik voor m'n eindexamen had gekregen. Boven mijn bed hing de boogschutterposter van Johfra, een zelf van Desire nagetekend hoofd van Bob Dylan, een prachtige Stairway to Heaven van Nicolet, en de Waterboom-tekening van Jan. Hofstede de Grootkade 17A.
En ik vloog als een adelaar op die heerlijke nieuwe vrijheid.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Papagoose
Veertje Vederlicht

484 Leonard Cohen

2011-12-13T08:41:00.003+01:00

So long Marianne (1968)

In de zomer van 1973 gingen wij naar Canada. Bijna niemand vloog, de halve klas kwam afscheid van me nemen. We bezochten familie in Ottawa en Toronto, en keken ons de ogen uit. Natuurlijk zagen we de Niagara Falls, en de wisseling van de wacht in Ottawa. Maar het fijnste was Younge Street. Mijn eerste ervaring van ver van huis doodgewoon door een vreemde stad slenteren. Nog steeds een van mijn favoriete gevoelen.
Ik kocht in Canada mijn eerste elpee: Songs from a Room van Leonard Cohen. Een elpee kostte maar 6 Canadese dollars (geen idee van de koers), en die had ik precies gewonnen bij de paardenraces!
De meeste elpees heb ik inmiddels door cd's vervangen, maar deze ligt nog fysiek in een doos op zolder. Het is muziek die me een grootsteeds gevoel geeft, en de teksten van Leonard Cohen openden een onbekende wereld, voor een 15-jarig Friezinnetje. Een van de vele schragen der identiteit. Niet een van de nummers staat overigens in de top2000, zelfs The Partisan niet.
Maar So Long Marianne is wel een van de heerlijkste om mee te zingen, en natuurlijk heb ik Songs of Leonard Cohen later ook gekocht.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Papagoose
Veertje Vederlicht
Kriebels & Krabbels

1502 Madonna

2011-12-12T12:26:00.002+01:00

La isla bonita 1987

Ik geef 't eerlijk toe: van alle Madonna-nummers in de top2000 ken ik zo op het oog alleen La Isla Bonita. Ongetwijfeld kan ik de rest meezingen zodra ik ze hoor, maar verder heeft Madonna niet zo'n grote rol gespeeld in mijn leven. Behalve dan met een liedje dat niet in de top2000 staat: The Power of Goodbye. Ik hoorde het bij Top of the Pops (1998) en werd heel diep van binnen geraakt.

Your heart is not open, so I must go
The spell has been broken...I loved you so
Freedom comes when you learn to let go
Creation comes when you learn to say no

You were my lesson I had to learn
I was your fortress you had to burn
Pain is a warning that something's wrong
I pray to God that it won't be long
Do ya wanna go higher?

Chorus:
There's nothing left to try
There's no place left to hide
There's no greater power than the power of good-bye

Your heart is not open, so I must go
The spell has been broken...I loved you so
You were my lesson I had to learn
I was your fortress

Chorus:
There's nothing left to lose
There's no more heart to bruise
There's no greater power than the power of good-bye

Bridge:
Learn to say good-bye
I yearn to say good-bye

Chorus:
There's nothing left to try
There's no more places to hide
There's no greater power than the power of good-bye
There's nothing left to lose
There's no more heart to bruise
There's no greater power than the power of good-bye

Jaren later zou ik het helemaal begrijpen.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Papagoose
Veertje Vederlicht
Ferrara

350 Don McLean

2011-12-11T10:10:00.002+01:00

Vincent (1972)

Het is maar goed dat je niet alles vooruit weet. Het is ook goed dat bezoedelde herinneringen later weer schoon worden. Ik was veertien, en had voor 't eerst verkering. Mijn ouders vonden het maar niks, en het was een wonder dat ik mee mocht op zeiltocht. Reinder had een zeilboot waar we met z'n zessen mee uit varen gingen.
Zon, water, romantiek, en het transistorradiootje dat zacht Vincent speelde, over Van Gogh en zijn starry starry night.
We liepen ook vast, we haalden ook natte voeten, we leden kou op de terugweg, maar het plaatje bij Vincent is een lange rechte vaart (de Jeltesleat?), warme zon en een warme arm om me heen, een briesje dat het zeil deed flapperen, watervogels in het riet, weilanden, en een hoge lucht vol kastelen.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Veertje Vederlicht
Ferrara
An*

1176 Charles Aznavour

2011-12-10T08:32:00.002+01:00

La mama (1964)

Ongelogen. Ik zet dit aan, en de tranen rollen me over de wangen. Het origineel is van Charles Aznavour, ik weet niet of mijn moeder dat kende. Ik weet wel – en wat weet ik ontzaglijk weinig van haar – dat zij dit een van de allermooiste liedjes vond. Wanneer zij is begonnen te verdwijnen weet ik niet meer. Zulke dingen gaan geleidelijk en als kind heb je wel wat beters te doen dan opletten hoe het met je moeder gaat. "A standing mother is operational" las ik ergens, en zo ging ik ook om met haar migraines.
En toen ze overleed, nu alweer 4 jaar geleden, realiseerde ik me dat ik haar nauwelijks heb gekend. Dat ze was versmolten in een wij dat in feite een hij was. Van Corry Brokken is nooit meer iets vernomen, la mamma keert langzaam bij me terug.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Veertje Vederlicht

1010 Maggie MacNeal

2011-12-09T09:31:00.003+01:00

Terug naar de kust (1976)

Toen ik veertien was, nam ik hetzelfde haar als Maggie MacNeal, daardoor heb ik me altijd aan haar verwant gevoeld. "Terug naar de Kust" doet me denken aan die keer dat onze ouders naar Parijs waren en ik bij vriendin en zus logeerde. Omdat hun opa en oma onder hetzelfde dak woonden, hadden we toch een beetje toezicht. Ik ben toen, tegen alle verboden in, alleen op Leens brommer naar Heerenveen gereden, en dat gaf een prettig gevoel van zelfstandigheid. Van de "dreiging, dat daar mijn jeugd voorbij ging" was ik me op dat moment nog niet bewust, het was goed om volwassen te worden. Van sommige liedjes vallen de teksten pas later op hun plek.
Het is ook een poëtische, beetje onbegrijpelijke tekst (van dichter Theun de Winter) en dat maakt hem interpreteerbaar als een droom. De kust, die ik altijd als een strand voor me zie, is het grensgebied tussen bewuste en onbewuste, daar waar die in contact staat en beide ter beschikking. O, hoe kom ik hiervandaan, was ik maar niet weggegaan … Het verlangen naar mezelf. Hoe vind ik terug wie ik was, wie ik ben.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Kriebels en Krabbels
Papagoose
Veertje Vederlicht

41 Rolling Stones

2011-12-08T08:37:00.004+01:00

Angie (1973)
874 Rolling Stones - Fool to cry (1976)

Ik denk dat ik iets meer Beatles- dan Rolling Stonesfan ben. Hoewel Black and Blue dan wel weer hoog op mijn favolijst staat. Angie was het eerste Stonesnummer dat ik echt prachtig vond. Nu zoek je het op op Youtube en kun je het desgewenst de hele dag door beluisteren. Maar in oma's jeugd, jongens en meisjes, was dat heel anders. Ik moest elke keer weer strijd leveren over het wel of niet mogen zien van TopPop. Als het hele programma niet mocht, mocht dan misschien het laatste kwartier? Dat ik toch Angie even kon zien?
Soms mocht het. Vaderlief voelde zich opvoedkundig geroepen commentaar te leveren. Wat een ketelmuziek, wat een langharig tuig, was dit zingen?
Dat is weer iets wat ik me bewust voornam om anders te doen met mijn eigen nageslacht. We keken gezamenlijk naar Top of the Tops (in Schotland), en op verjaardag of Sint kreeg kindeke de cd's waar ze om gevraagd had. We draaiden ze zelfs in de auto, afgewisseld met onze eigen, waardoor haar voorkeur ook heel veel gouwe ouwe ging omvatten.
Een raar soort minachting eigenlijk, om iemands muzieksmaak zo nietsontziend te veroordelen. De treurige klanken van Angie benadrukken een achteraf verdriet. But I'm a fool to cry.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Kriebels en Krabbels
Veertje Vederlicht
Ferrara

kerstkots

2011-12-07T10:21:00.008+01:00

Welke duivelse kracht liet de Allerhande in mijn boodschappentas glijden, naast een halfje pain de Boulogne en de pittige kipkerrie van de Johma? En welke driedubbelovergehaalde sukkel gaat er dan thuis nog in lezen ook?
Lieve meneer van de AH-reclame, u en ik weten allebei dat u niet echt bent. We weten ook allebei dat u gekozen bent op uw ideale-buurmanschap en ideale-schoonvaderschap. Zo aardig is in 't echt niemand, en toch vijzelt u het imago van een gewone etens- en pleepapierwinkel op tot lieflijke hoogten.
Maar welk imago willen de jongens en meisjes die de Kerst-Allerhande volpennen en –kalligraferen (FEEST!!!) overbrengen? Ik heb nog nooit zo'n serie misselijkmakende teksten bij elkaar gelezen.
Zonder het blad open te slaan lezen wij al pareltjes als kerstFÉÉST! Maak er een feest van! Kerst: helemaal van jóu en helemaal van nú! (kennelijk een ex-plattelandsvrouw in de redactie)
"Kerst = met liefde je lekkerste gerecht bereiden voor vrienden." Vier jonge, well-to-do all-white heterostellen zijn dat, zwaar aan de cocktails. Maar natuurlijck.
Hoe kunnen wij zelf de kamer gezellig maken? Met de AH stylingtips. Kerstversierselen hoeven niet per se in de boom. Joh! Houd je van bont, haal dan al je gekleurde kerstballen tevoorschijn. Echt? Je kunt zelf naamkaartjes maken door namen te schrijven op mooi karton hee! Wil je laten zien dat je weet hoe het heurt? Houd het dan op wit-met-zilver.
Ook voor de aardappel is het kerst, daarom verschijnt hij deze dagen verbazingwekkend anders aan tafel! Nee, ze bedoelen niet de crêpepapieren kandelaars op de kleuterschool. Dé trend zijn grote en bijzondere desserts, dat u dat ook even meeneemt.
Op die tafel waarop wij onze luxe, verfijnde, stijlvolle, fraaie en delicate voorgerechten ter verslinding aanbieden zorgen wij natuurlijk voor wit servies, want dat vereist de kersttraditie. Vanzelfsprekend vleien wij de reut op zilveren schalen. "Gebruik subtiel kleur op tafel, zoals een rode waxinelichthouder. Opvallend!"
Ik zie het voor me, die rode vlek. Hij wordt groter en groter. Ik heb even met het Hollandsch Lofje mijn polsen doorgesneden.

56 The Beatles

2011-12-07T09:22:00.006+01:00

Ik ben echt niet zo van de mystieke ervaringen. Ik draag geen brandneteljurken, heb geen magische tattoos, en heb me lang neergelegd bij het feit dat oudere dames geen lang los haar moeten dragen. Toch heb ik met twee muziekstukken iets heel wonderlijks meegemaakt.
Ik zal het laatste eerst vertellen. Ik zat in de zon. Het was in Schotland, en daar liet je alles uit je handen vallen als de zon scheen. Een natuurverschijnsel waar je getuige van moest zijn.
Ik zat in de zon met het 21e pianoconcert van Mozart met Murray Perahia op de walkman. Dat is een concert dat me zeer lief is. Ik hoorde het voor het eerst in de trein van Wenen naar huis, met dank aan de walkman van Ron. Sindsdien hebben andere vertolkingen (ook de latere opname door Perahia zelf) me niet kunnen bekoren.
Ik zat in de zon met mijn ogen dicht, en opeens kon ik rondlopen in de muziek. Het was of de klanken decorstukken waren waartussen ik me bewegen kon. Het leek of er lichtjaren afstanden tussen de noten zaten maar de beelden waren niet licht, ze waren als een toneel bij nacht, en ik liep tussen coulissen, decorschermen en –meubels rond als in een droom. Ik schrok me helemaal kapot toen het bandje met een luide klik naar kant 2 oversprong. Maar goed ook, anders was ik vast vergeten om kindeke uit school te halen.
Een soortgelijke ervaring had ik met Let it Be van de Beatles, en nog raak ik altijd wanneer ik het nummer hoor een beetje in trance.
Het was op een schoolfuif. In de kantine was de gebruikelijke dansmuziek, luid en opzwepend. In de aula draaide onze geliefde Engelse leraar Tinge (God hebbe zijn ziel, tot ons groot verdriet reed hij zich het jaar daarna dood tegen een boom) muziek die hij zelf echt mooi vond. We zaten op de grond in de half verduisterde aula te luisteren. Bij Let it Be sloot ik mijn ogen. Ik kroop in de muziek, ik werd de muziek, het was of de muziek alle vezels van mijn lichaam bewoog, en ik die bewegingen ook kon waarnemen.
Ik weet nog dat ik achteraf dacht: als dit kan, waarom zouden mensen dan nog drugs nemen?

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Papagoose
Ferrara
Veertje Vederlicht
An*

1372 Julien Clerc

2011-12-06T08:13:00.003+01:00

Ah, Julien Clerc. Wie had er géén foto van hem boven haar bed, of op z'n minst de hele schoolagenda ermee volgeplakt? Het is zo grappig dat ik zoveel liedjes uit de top2000 op het jaar van verschijnen kan vastpinnen. Want 1976 was een roerig jaar. Eindexamenjaar, gaan-studeren-in-Groningen-jaar, toch-weer-samenkomen-met-de-oude-geliefde-jaar.
Maar Julien Clerc gaat niet daarover. This Melody hoort bij Schiermonnikoog, met die zeemeeuwgeluiden aan het begin. Het was traditie dat de eindexamenklas na de examens en voor de diploma-uitreiking naar Schiermonnikoog ging. Met z'n allen naar een kampeerboerderij, voor vijftig mensen koken, niet eens zo gek veel te veel drinken, voor het eerst een gevoel van volwassenheid hebben. Je ging bijna het huis uit, voortaan mocht alles.
Na drie dagen gingen de meesten terug. Ik bleef met een klein groepje achter. Geld hadden we nauwelijks, maar andere logeerders hadden enorme stapels brood en hagelslag achtergelaten, melk kregen we gratis van de boer, en verder leefden we van de zeelucht. Op het strand danste Bertus zijn karatedans, vertelde Eelke zijn moppen, en luchtte Johan zijn hart. Bij van der Werff zaten we uren op een kop thee, schreef ik op de papieren onderleggers van dienblaadjes, biljartten de jongens.
De geliefde was niet mee.
Ik onmoette Jan. Hij zou voor altijd model staan voor alle verhalen waarin liefde op het eerste gezicht voorkwam. Dat gevoel van intens magnetisme en elkaar volkomen kennen. Cette mélodie, c'est l'océan entre nous. Een onduidelijke foto waarop hij gitaar speelt.
Terug zat ik op het busstation in Leeuwarden met het gevoel dat er een volkomen nieuwe reis beginnen zou. Maar langs lijnen van geleidelijkheid liep het heel anders. Tu es partie, mais ton rève reste au chaud.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Papagoose
Veertje Vederlicht
Ferrara

982 Crosby, Stills, Nash & Young

2011-12-05T08:28:00.003+01:00

Een liedje waarvan ik de tekst in mijn mooiste handschrift had overgeschreven om het boven mijn bed te hangen was Ruby my love van Cat Stevens, met vanzelfsprekend één letter in de naam veranderd. De zoete geur van zo'n zwarte bic-pen op kladblok, dat is toch een van de zintuiglijkheden die schrijven op de computer node mist.
Maar zoals dat gaat (Harry gaat, Piet komt, Piet gaat, Kees komt, Kees gaat, Nikki komt. Ik heb me wat voedsel verstrekt aan die knapen;-) – het briefje kon weer van 't behang, en om de kaalgetrokken plakbandplek te maskeren zocht ik een nieuwe tekst.
Het werd Carry On, van Crosby, Stills, Nash & Young.
Rejoice, rejoice, we have no choice but to carry on!
Hun muziek is ook met me meegegroeid, dat is heerlijk om te merken. Vlak na mijn scheiding kon ik de top2000 maar nauwelijks verdragen. Al die liedjes herinnerden me aan iets wat wreed aan gruzelementen geslagen was – dat is het grote nadeel van trouwen met je middelbare-school-vriendje. Ik zocht nieuwe muziek, werd geholpen door kindeke die eigentijdse hitlijsten doorvlooide op muziek die mamma wel zou aanspreken. Maar ik leende ook nieuwe cd's van oude artiesten, en ik merkte dat Neil Young helemaal met me meegegroeid is, dat hij nu, ouder, weer zingt over onderwerpen die mij nu raken, ongelooflijk knap is dat.
Intussen is het muzikale leed geleden, de meeste liedjes geven niet meer zo'n gebroken-hartgevoel. Van meezingen met Carry On ga ik alleen maar rechterop lopen.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!

Veertje Vederlicht

1564 Joni Mitchell

2011-12-04T10:46:00.007+01:00

Veel top2000-herinneringen hebben een hoog wij-gehalte. Allemaal wij's die niet langer bestaan: verloren geliefden, verloren verbanden van schoolklas of studentenhuis. Er zijn maar een paar artiesten die echt bij mij-zonder-wij zijn gaan horen, zijn blijven horen.
Hoewel Joni Mitchell in de top2000 alleen met dat ene clichénummer Big Yellow Taxi staat (op nummer 1564), is zij voor mij zo'n zangeres. Vooral de LP For the Roses staat heel dicht bij wie ik werkelijk ben, en ook op Ladies of the Canyon vind ik in een paar nummers mijzelf terug als ik me ben kwijtgeraakt.
Lesson in Survival is zo'n nummer dat me kracht schenkt, al is een regel ervan uiteindelijk onwaar geworden. Dan is Let the Wind Carry Me misschien waarder, nu.
Op Ladies of the Canyon geniet ik altijd weer van die klarinetspeler op de hoek van de straat, van de priester op het vliegveld, en dan die regels uit Willy:

But you're bound to lose
If you let the blues get you scared to feel
And I feel like I'm just being born
Like a shiny light breaking in a storm

Maar misschien zijn het niet eens de woorden die me zo onder de huid kruipen. Misschien is het haar heldere stem, de warme piano, of het – hier ontbreekt het mij aan vaktermen – ploink ploink van de gitaarsnaren. Ze is er, en ze zingt. Dat zoek ik.
Alle songteksten staan op haar website.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Veertje Vederlicht
Kriebels en Krabbels
An*
Ferrara
Papagoose

1011 Golden Earring

2011-12-03T09:36:00.013+01:00

Back Home speelde een rol in twee ver uiteenliggende perioden in mijn leven. In mijn jeugd was het hét nummer van de juniorenfuiven op school. Die vonden plaats in de kantine, destijds een mooi ontworpen ronde aanbouw, een beetje als een feestelijke Pier in een badplaats. De school was een spiksplinternieuw complex van veel schoon metselwerk, stalen balken en brede vensterbanken waarin het zo heerlijk zitten was, en dromen.
Back Home en The Spicks & The Specks van The Bee Gees (op 789) waren onze favoriete rampestamp dansnummers in die tijd, en zo leefden ze voort in mij: transportmiddelen naar begin jaren '70.
En dan vind je jezelf 30 jaar later terug in Houston, Texas. Een stad zonder trottoirs of fietspaden, en 7 maanden per jaar bloedheet. Gelukkig woonden we vlakbij een park dat zich over vele blocks langs de Buffalo Bayou uitstrekte. Heuvelig en golvend, doorslingerd met paden waarop het onder de reuzenbomen met hun mosslierten heerlijk fietsen of wandelen was, met de kabbelende Bayou in de diepte. De straten liepen over het park heen, en als hurricanes hun natuurgeweld pleegden, rees het chocoladebruine water van de Bayou tot aan de brugleuningen. De krokodillen wandelden zo de tuinen van de aangrenzende villa's in.
Lui van het autorijden besloot ik uiteindelijk om elke ochtend om 7 uur te gaan wandelen daar. Zonder muziek natuurlijk, ik kwam toch voor de natuur? Maar na 1x met kindekes discman gewandeld te hebben, was ik om. Op de volgende verjaardag kreeg ik een mp3-speler, de Rio Creative. Ik heb hem nog. Ik laadde hem vol lekkere doorloopnummers, en één ervan was Back Home. Daar liep ik, zover van huis, langs al die exotische bomen en bloemen, en ik besefte dat ik heimwee had. Dat ik terugwilde. It's always good to be back home.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Kriebels en Krabbels
Veertje Vederlicht
Ferrara

966 Roberta Flack

2011-12-02T09:02:00.010+01:00

The First Time ever I Saw Your Face is voor mij het liedje van de eerste kus. Sweet 14 and never been kissed, toen kon dat nog. We waren met een heel stel uit de klas naar de pinksterkermis geweest, maar zoals altijd moest ik weer op tijd thuis zijn. Want genoeg slaap en het woeden der gehele wereld en op jouw leeftijd en afspraak is afspraak – op tijd thuis zijn was bij ons zo beladen als bij andere mensen de kerkgang (stel ik mij voor).
Dus we liepen door de lenteavond en het kermisrumoer naar waar mijn fiets tegen een lantaarnpaal stond. Daar kusten wij elkaar, nog zacht, lief en onschuldig, het romantisch jongemeisjeshart kreeg een uitgekomen droom, en de maan scheen over haar wolkjeshoofd toen ze huiswaarts fietste.
Besef van tijd is er in dromen niet. De ouders waren boos want de afspraak was geschonden, met mínstens 5 minuten. Ach, maar het ketste af op het glanzend geheim dat ik in mij droeg.
Zo'n eerste kus blijft voor het schrijversbrein eeuwig herhaalbaar. Wie was het ook weer die zei: Wie zijn middelbare-schooltijd overleeft, heeft voor altijd genoeg om over te schrijven? (Flannery O'Connor?) Zo is het ook. En steeds als de personages elkaar voor het eerst echt zien, hoor ik dat liedje van Roberta Flack.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Papagoose
Veertje Vederlicht
Ferrara

#schrijftop2000

2011-12-01T22:25:00.012+01:00

Ik schat dat ik ongeveer driekwart van de top2000nummers mee kan zingen, wat verder niets zegt over of ik ze mooi vind of niet. En of ik ze mooi vind of niet zegt verder niets over hun kwaliteit – het zegt meestal iets over de herinneringen waarmee ze zijn verweven.
Sommige nummers bombarderen me al bij de eerste accoorden het jaar in waarin ze ontstonden. Als het behang op foto's uit die tijd zijn ze er onlosmakelijk mee verbonden. Er zijn nummers die vanwege de herinneringen lange tijd te pijnlijk waren om te draaien, er zijn nummers die met me meegroeiden en hun ware tekst pas tientallen jaren later openbaarden. Er zijn nummers die ik pas later leerde liefhebben, en er zijn nummers die gewoon een vrolijke kleurenfoto bieden uit mijn jeugd.
Er zijn nummers waarvan ik de tekst boven mijn bed hing, of instemmend in mijn dagboek overpende, er zijn nummers die ik meeblokfloot (El condor pasa ;-) of –neuriede in close harmony.
Sommige nummers brachten en brengen me in trance, bij andere kan ik mijn handen en voeten niet stilhouden.
Ik kan ook heel veel klassieke deunen meezingen en thuisbrengen, maar op een heel paar na – waar ik later ook nog eens over kan schrijven – bieden ze me toch niet zo'n scala aan verhalen en impressies als de complete boekenplank die zo'n lijst onthult.
Aan de slag, jongens en meisjes. Na NaNoWriMo de #schrijftop2000. Schrijf! Doe je mee? Ga waar de inspiratie je brengt. Laat het net zo vanzelf gaan als een schrijfveer.
Meld je link via de Mister Linky onder mijn nieuwste (=bovenste) verhaal, dan zet ik hem aan 't eind van elke dag in de lijst hiernaast.

heetgeblakerd

2011-11-30T17:39:00.003+01:00

ook dit jaar weer een enorme oogst aan versprekingen, verhaspelingen en rare fouten, allemaal letterlijk opgetekend, de meeste uit nieuwsprogramma's op radio 1.

Een goede column valt en staat met een goede beginzin. Die dient meteen met de deur binnen te vallen.
Vandaag tot op heden dienden de onderwerpen zich bij mij altijd op tijd voor. Het is natuurlijk mooi als dat vers van de naald is, zodat de column op een alarmbel slaat. Geef uit luide borst en flink heetgeblakerd een opeenschakeling van negatieve annotaties ten beste.
Of het nu gaat over de nadelen van de confessionele auto, over vrouwen die overreden moeten worden hun burka af te doen, over het ontduiken van belastinggeld of over transcendale meditatie: schrijf op het scherpst van de schede. Kies een onderwerp dat op jouw buik geschreven is – ook al denk je dat het geen pas heeft en stijgt het schaamrood je naar de lippen – zorg dat jouw mening goed door het voetlicht passeert.
Vergroot hem uit! Na jouw uit de klauwen gewassen lariekool moet de lezer helemaal in Pampus liggen!
Je mening alleen maar vaag laten doorspiegelen, zodat hij als een ondergesneeuwd kindje totaal niet meer de boventoon viert, daar is geen doen aan. Dan sla je de boot mis, dan draai je er als de hete brij omheen. De crux waar een goede column op drijft – en de kunst waarmee de columnist zijn voetsporen verdient – is destehalve dat je als meetstaaf neemt dat die klopt als een deur!
Jouw verontwaardiging moet er met kop en staart bovenuit steken.
Natuurlijk mag je de gewone man in de straat zich ook wel een deuk laten lachen, maar krachtiger is je column als hij het vel onder de nagels weghaalt. Ga maar door ruiten en riemen, dan kun je het klappen van de zweep verwachten!
Je stijl moet zo persoonlijk mogelijk zijn, dan kan niemand je dat navertellen. Als jij vindt dat dit kabinet op zijn schreden moet terugkomen, schrijf dat. Als de maat voor wat jou betreft vol is en je vindt dat de regering daar rekenschap van moet nemen, schrijf dat. Laat de lezer de namen maar over de oren vliegen, zeg niet "dit is nog maar het tipje van de sluier" maar geef ons het complete verhaal, schreeuw het uit: Hoe hebben we het zo kunnen lopen?
Je kunt er wel vraagtekens bij stellen of mensen staan te popelen op een verhaal waarin je iemand uit de school klapt, maar zodra je het te boek hebt gestaafd, sta je op stip met nummer één!
Als je toch liever een zachtmoediger aanpak prefereert – doordat je een beschermde jeugd geleid hebt – zorg dan dat je een duidelijke persoonlijkheid doorschemert.
Als je de eerste versie van je column afhebt, word dan kritisch. Je weet zelf dondersgoed (het stadion van zachte handschoentjes is nu gepasseerd) wanneer je geen zuivere koffie in de kuip hebt. Haal van stel op sprong alle chaotiek eruit, zorg dat je verwijzigingen kloppen en dat je de juist links trekt, dat alle woorden eraan meedragen. Zorg dat alle woorden waarvan het einde is getekend ook daadwerkelijk het loodje erbij neerleggen (kill your darlings!). Neem ze allemaal met dezelfde maat. Doe ze weg of ruil ze in door een betere formulering. Zorg dat niemand na lezing het gevoel heeft dat hij zijn geld over de boeg gesmeten heeft, of dringend aan de antidepressia moet.
Zorg dat de lezer na jouw slotzin geen huis meer boven zijn hoofd heeft, dan heb je een column die de lezer raakt tot op het bot van zijn ziel.

het ongezond verstand van oma Dijkgraaf

2011-11-28T12:34:00.005+01:00

Na de emotionele oproep van Govert Schilling na de emotionele column van Youp van 't Hek om nu eindelijk eens met z'n allen op te staan tegen iets waar wél iets aan te doen valt, komt er een snoezige VVD-mevrouw (Titia Dijkgraaf) met de volgende reacties op twitter. Ik citeer:
Wat een larie dit verhaal. Kijk eens terug heer Schilling. Kijk waarom we dit kabinet nodig hebben. Betaalbaar houden.
Harteloos, nee gezond verstand. En zo zijn er nog veel zaken. Ned kan niet blijven uitgeven en iedereen binnen 1/3
2/3 binnenhalen. De meeste subsidies zijn uit den boze. Waarom moeten kunstenaars subs krg voor hobby en niet 3/3
3/3 gewoon bijwerken? Als hun werk niets oplevert kunnen ze geen kunstenaar genoemd worden. Je 3/4
Je eigen verantwoordelijlheid nemen en niet zomasr handje ophouden.
"Als hun werk niets oplevert kunnen ze geen kunstenaar genoemd worden."
Met droge ogen zegt deze oma van een schitterend kleinkind dat André Rieu een Kunstenaar is, dat de schilder van het Huilende Zigeunerjongetje een Kunstenaar is, dat projectontwikkelaars Kunstenaars zijn en idealistische architecten niet.
Van Gogh is zéker geen kunstenaar, gatverdamme nee zeg, een beetje profiteren van het geld van z'n broer. Had-ie maar een vak moeten leren. En Mozart, nog zo'n uitvreter. Van de armen begraven, het was in die tijd al niet anders.
Wat zal het kleinkind van oma Dijkgraaf in een Heerlijke Nieuwe Wereld opgroeien.

stijlbloempjes

2011-11-27T11:46:00.001+01:00

Ik heb al eens verteld dat ik mooie woorden spaar, op de koelkast. Twee recente - mobilisten en krijsvrij - wil ik u niet onthouden. In de categorie "interessante namen voor personages" gaat de hoofdprijs van 2007 naar IJsbrand Juffermans.
Ook stijlbloempjes spaar ik, en die nemen vel over been toe (plagiaat!), de laatste tijd. Leren mensen geen standaarduitdrukkingen meer op school? Hebben ze massaal een enge woordziekte onder de gelederen?
Het belangrijkste criteria om in het stijlbloemenboeket te mogen worden opgenomen, is dat van de klok en de klepel. Er luidt iets, maar wat en waardoor? Ik sta soms werkelijk met mijn ogen te klapperen, als ik hoor wat mensen uit hun duim schudden.
Dan denk ik: zijn de knoppen doorgeslagen? Moet onze taal nu zó voor het ootje gehouden worden? Natuurlijk speelt een belangrijk element dat er geld op de plank moet, maar hier moeten we echt een halt tegen roepen. Straks kunnen we er kop noch kont meer aan vastknopen.
Misschien een boete uitschrijven bij elke foutieve publieke uitdraging? Met de politie de zee ingaan? Dan zullen de gemoederen extra oplopen, daarvoor mogen we onze borst opmaken, maar dit loopt werkelijk de klauwen uit. Het verslag van de doping van het nieuwe prinsesje bijvoorbeeld kon ècht het daglicht niet weerstaan, terwijl die verslaggeefster toch uit goeden huize komt. Waarom sturen ze zo iemand niet uit de laan?
Ik pleit voor een industriebrede taalpolitie. Ik zie de agenten al langs radiostudio's en krantenredacties razen, op oude motoren, met zo'n leren helm en googles op, om taalcriminelen ongenadig op hun vet te geven. Hard, maar we weten allemaal dat de tering voor de nering uitgaat.
Maar ik vrees dat daar wel niets van zal komen, we zullen wel tot na Sint Juttemis in het onzekere gewist worden.
Als martelaarster voor de goede zaak wens ik u in Kerstige Pretdagen en een Nieuw Geluksjaar.

verhaspelcolumn geschreven voor Trouw, december 2007

Nul op je orkest!

2011-11-27T11:44:00.002+01:00

Voortaan moet ik vaker per jaar mijn voorraad taalfouten in een column passen, want die schepte een waar springgetij! Naar beste eer en geweten kan ik zeggen dat ik een gewisse ondergang voorzie, als je merkt tot waar mensen in staat zijn, qua taalgebruik. Zo wordt immers niemand goed ingeburgerd! Ik ben ongetwijfeld van mening dat de mens alle maat der dingen is, en ik wil niemand tegen het hoofd stoten of met de rug aankijken, maar ik zou geen knip voor mijn neus zijn als ik niet signaleerde dat we op de verkeerde weg bezig zijn. Helaas heb ik geen melk in de pap te brokkelen, terwijl het toch de pan uitloopt. Ik snap niet dat heel Nederland niet op zijn achterhoofd staat. En om er nog een scheutje bovenop te doen: waar water is, is toch vuur?
Ik zit continu op hete eieren en kan aan mijn klompen voelen dat het niet deugt, daar heb ik geen tv-coryferen of psychiatoren bij nodig. Die lopen trouwens ook onthutseld met hun ziel onder de armen en het is een jammer moment als ze hun doemscenariums kenbaar maken. Hun laatste dagen lijken geteld, als er tenminste niet snel een kwartje gaat dagen bij de topstukken in de partij. Grote kans dat zij dan hun kont tegen de kribbe gooien. Overal wordt met de Franse slag naar gegooid, en niemand die de mensen nog wegwijs geeft, of de acute nood ledigt. Nee, roet in het eten geven, dat kunnen ze. Corruptie staat op de hoek van de deur te kloppen, en iedereen strijdt om een plaatsje op het ere-schavot.
En wie moet de eikels weer uit het vuur halen? Wie zal deze misstanden weer over moeten winnen? De verantwoordelijken zijn natuurlijk weer zo vrij als een vogel in Frankrijk, verkneukeld dobberend in de Mediterrane Zee, en uit eigener beweging vallen zij weer buiten schot. Vroeger prat in elk geval de radio nog ABN, maar die sleept nu ook geen prijs meer uit het vuur. ABN heeft een zachte dood gestorven. Het onderwijs speelt hier natuurlijk in verhoudingsgewijs ook een belangrijke factor in, de opposanten niet tena gesproken. Ik stel er vraagtekens bij of we dit nog kunnen keren, net als trouwens de aflaatgassen. Wanneer zal het dubbeltje vallen? Duidelijk is dat we moeten proberen vaste voet op bodem te krijgen, en voor deze strijd meer dan één decennia moeten uittrekken.
Met jullie goednemen trek ik me nu tot eerbiedwaardige afstand terug. Ik moet met pijlharde snelheid naar de winkel voor een aanbieding: damesslib voor €3,50! Dat is een vaatje naar mijn hand!

verhaspelcolumn geschreven voor Trouw, december 2008

waaraan je aandacht schenkt, groeit

2011-11-26T12:40:00.003+01:00

Ik heb een goed leven. Ik ben blank, rijk, veilig, tamelijk gezond en doe werk waar ik in geloof.
Het enige wat pijn doet zijn de blauwe plekken op de ziel. Natuurlijk, men lijdt behaaglijk in een twee-onder-een-kap met centrale verwarming aan de rand van een provinciestad. Het ergste leed is de hond van de buren die blaft, of de stank van de biologische mestvergister.
Als ik radio, tv en twitter uitliet, en de krant voor lezing bij het oud papier deed, zou ik me misschien zorgeloos voelen. Of zou dan nog het maatschappelijk leed zich als een kosmische blauwe plek aan mij meedelen?
In elk geval vind ik het ontzaglijk moelijk om te bepalen hoe ik de pijn van mijn beurse zieltje moet lenigen. Mag ik me terugtrekken met mooie muziek en heerlijke collages toveren? Mag ik vluchten in romantische boeken? Mag ik doen alsof het schrijfproces iets is wat zich buiten de wereld afspeelt? (ja, zet hier de muziek der sferen maar aan)
Is het genoeg als ik mijn mening fors neerzet in de sociale mediaas en dan een lekker glaasje biologische merlot inschenk? Of moet ik met gevaar voor eigen leven de barricaden op? Of moet ik me neerleggen bij de cynische wetenschap dat niets wat ik doe enig verschil maakt, en dat revoluties altijd in een minstens even erg tegendeel verkeren?
Soms is het zo moeilijk (en hond, hou je waffel!) om mezelf te herinneren aan wat ik echt geloof: namelijk dat iedere goede daad, ieder goed artikel, ieder kunstwerk, bijdraagt aan de totale som van het goede in de wereld, en dus zin heeft. Het lijkt een arnicazalfje dat over de datum is.
Ik ontving pas een roerende lezersreactie op mijn boek, met een prachtig engeltje van knipkunst erbij. Misschien zou het helpen als we allemaal alleen aandacht schonken aan het goede. In het besef dat datgene waaraan je aandacht schenkt, groeit. Al is het maar voor de duur van deze column en de duur van deze muziek.

een gewéldige job!

2011-11-25T09:20:00.001+01:00

Ons bedrijf is een snel groeiende internationale adviesbureau dat de diensten tot 46 landen verleent..We hebben succesvol geweest voor een lange periode van werk in nauwe samenwerking met een aantalorganisaties voor onderzoek en investeringen over heel Europa.
We hebben vele boeiende projecten in de financiële diensten, financiële steun,die eisen dat WUG bedrijf is voortdurend groeien en ontwikkelen.. Dankzij de uitbreiding van onze zaken ons bedrijf is op zoek naar een individu om de positievan regionalefinanciële vertegenwoordiger te vullen.Wij stellen voor werken in een internationale omgeving met een vriendelijk teamvan hoog gekwalificeerde professionals en leren van de leider in deze opwindende industrie.. Belangrijke verantwoordelijkheden:- Handhaving van de database op de website met behulp van onze speciale software- Het opstellen van de verslagen- Omgaan met bestaande en nieuwe komen klanten- Werken met Internet en E-mail Wij hebben vereist: - Hoger onderwijs- Klant minded-responsieve/vermogen/wens om te dienen van klanten- Technische kennis - goed Windows begrip- Proactief - zoeken naar oplossingen- Een goede beheersing van het Engels (verplicht) Wij waarborgen:- Volledig betaald opleiding- Competitief loon 2300 Euro per maand- Mogelijkheid voor promotie- Een sociaal pakket (verzekering, enz.)- Speciaal ontworpen bonussysteem Stuur uw gedetailleerde cv's in het Engels voor onze overweging op onze e-mailmet vermelding van de Financieel Vertegenwoordiger functie.Succesvolle kandidaten zullen worden gecontacteerd met betrekking tot de tijd voor het interview.. Travis@europjobs.nl

misthaiku

2011-11-21T17:22:00.004+01:00

niets is nog helder
behalve de mistboodschap
die gemis onthult

kerstoptreden Zij aan Zij

2011-11-20T18:20:00.003+01:00

114 red de kapkat!

2011-11-19T11:23:00.006+01:00

Hij ontsnapte gister toen ik de verpakking van mijn nieuwe ikea-kastje weggooide. In de mist liep daar opeens een griezelig beest door de nacht. Telkens liep hij ergens tegenop, en dan hoorde je schuddend plastic. Alsof iemand het grondzeil uitklapt om het op te vouwen. Hij kwam dan ook al snel weer binnen. Maar oh, wat begint hij ervan te balen. Al weken zit hij in huis. Een abces aan zijn staart (resultaat van de zoveelste vechtpartij met die Rooie) moest opengesneden en heelde vervolgens niet. Toen kreeg hij een kap om en honingspray. En wonder boven wonder: de wond trekt langzaam dicht. Maar zodra hij even de kap afheeft, begint hij eraan te knauwen en te likken. Mag niet!
Hij bivakkeert nu op zolder want mag niet op de bank met zijn honingkleefbloedstaart. Hij begint steeds spannender toeren uit te halen daar. Van stoel naar boekenkast naar wasmachine naar bankje naar knutseltafel, en het geringste mouwtje dat buiten de kleerkastdeur steekt, wordt aan flarden geklauwd. Gelukkig, Pjotr is bijna beter!

herfstdag

2011-11-17T19:25:00.003+01:00

Al dat gratuite geleuter. Zeggen dat je Tegen Kanker bent. Goh, nou. Super! Dat is net zoiets als zeggen dat je tegen kakkerlakken bent. Het is zo makkelijk allemaal. Kanker is erg, natuurlijk! Ook ik heb er mensen aan verloren die veel te jong stierven. Maar terwijl al die BN'ers meelevend rondhuppelen op een podium, terwijl een geldverslindende tv-show iedereen de mogelijkheid geeft om al borstkloppend Goed te Doen, gaan elders mensen gewoon zachtjes dood van de honger, of aan een simpel te genezen diarree. Het is zo selectief, en het is zo gratuit. Waarom zijn die paar kankerdoden van ons erger dan miljoenen doden elders?
En dan helemaal in een land dat voetbal het belangrijkste nieuws van de dag vindt. Dan ben je toch wel heel erg van God los. Ik merk dat mijn razernij zich langzamerhand omsmelt tot verdriet. Wat valt hier nog te redden?
Vandaag werd tante Hilly gecremeerd. We troostten elkaar dat ze nu weer bij haar man was, daarboven ergens, boven die ondoordringbare mist die Friesland bedekte. Verdriet en dankbaarheid, een terugdenken in liefde, Neef die ook vijftig wordt, net zoals ik mijn vijftigste vierde vlak na het overlijden van mijn moeder. De droefheid vermengd met familieschootwarmte.
En dat iemand dan luidop zegt: wat een afschuwelijke muziek!
Plaatsvervangend schaamde ik mij. Wat een nodeloze borstklopperij, met je cd's vol correcte uitvoerders die je nooit draait. Alsof de muziekkeuze bij een uitvaart niet het enige ware is, wat je nog voor iemand kunt doen. Voor de buurman die met 43 stierf aan een hersentumor hadden ze Led Zeppelin. Kedéng!
Thuis keek ik naar de documentaire "Beethoven in Congo" (nog te zien tot 25/11) en de tranen bleven stromen. Om al die futiele drukmakerij van ons, rijke witneuzen, en om de macht van muziek. En om alles.

Ooit een normaal mens ontmoet?

2011-11-16T18:17:00.005+01:00

Nederlandse middelbare scholen moeten meer aandacht besteden aan homoseksualiteit. Uhhuh. Dat werkt dus niet. Als je ergens "speciaal" aandacht aan schenkt (jongens en meisjes, er zijn hele gekke mensen maar dat geeft niet want ze zijn ook heel lief en je mag er niet lelijk tegen doen) blijft het beeld bestaan van iets dat niet normaal is.
Om aan te geven dat alle mensen normaal en gelijk zijn, moeten ze allemaal figureren in alle lesmethodes vanaf de basisschool. Zoals sommige leesboekjes Piet en Fatima, Jannie en Achmed hebben, kunnen ze toch ook gewoon twee mannen in een tuin zetten, of twee vrouwen in een bakkerij? En een bakker in een rolstoel en een tuinvrouw die Downsyndroom heeft? En dan gewoon uitrekenen hoeveel bloembollen ... of hoeveel kilometer ... Wanneer houden we eens op met "aandacht besteden" en beschouwen we eens IEDEREEN als normaal?
En alleen hen die wélke andere mens kwaad doen – dood wensen – als abnormaal?

wat doet de schrijfcoach?

2011-11-14T10:20:00.005+01:00

- Ja, maar wat doet dan een schrijfcoach?
De schrijfcoach zorgt er samen met jou voor, dat dat boek er komt.
- Maar iemand moet het toch gewoon zelf schrijven?
Natuurlijk. Maar dat 'gewoon,' daar zit hem de kneep. Mensen kunnen om zoveel verschillende redenen tegen een blokkade oplopen.
- Zoals daar zijn?
Vaak is het een kwestie van faalangst. Iemand zit nog zo met de strenge eisen van de leraar Nederlands in het hoofd, dat hij nauwelijks een pen op papier durft te zetten. Of hij vindt dat hij toch minstens zo goed moet zijn als … noem maar een idool, of anders kan hij er beter niet aan beginnen.
- En wat doe jij daar dan aan?
Ik leg uit hoe dat werkt. Dat het altijd weer je innerlijke Censor is die de boel komt versjteren. Wat je daartegen moet doen. Er zijn tips en trucs genoeg, en zodra je dat weet, gaat de inkt vanzelf stromen.
- Wat houdt mensen nog meer tegen?
Soms zijn ze bang de familie pijn te doen. Dan adviseer ik vaak om hun levensverhaal eerst maar eens in de derde persoon op te schrijven, zodat het voor henzelf meer als een roman voelt, en niet zo griezelig dichtbij.
- Maar niet al jouw klanten zijn bang, mag ik hopen?
Nee hoor. Heel veel zitten alleen met een vormprobleem. Ze weten al wat ze willen vertellen. Dat kan van alles zijn: ze hebben een interessante hobby, of willen iets over hun vak opschrijven. Of een levens- of familieverhaal. Of een grootschalige roman (dan kom ik natuurlijk meteen met de Heldenreis op de proppen). Of ze dichten, en willen een poëziebundel uitgeven, of regelmatiger leren bloggen.
In al die gevallen kan de schrijfcoach overzicht bieden, en het project in behapbare stukken hakken.
- Ik zie bij een coach eigenlijk altijd Gerard Kemkers voor me. Lijkt jouw werk daar op?
Soms wel ja, sommige schrijvers ontbreekt het aan een innerlijke stok-achter-de-deur, of ze hebben te weinig geloof in zichzelf. Dan stuur ik ze elke week een mail, om te vragen hoe het ging, en om ze moed in te spreken. Zitten ze nog netjes op schema? Is het schema haalbaar of moeten we het aanpassen?
- Neem je alle klanten aan die zich aanmelden?
In principe wel. Het is maar heel zelden dat ik denk: dit wordt niks. Deze persoon moet eerst leren schrijven. Zo iemand raad ik dan de Honderd Valkuilen aan. Of iemand heeft zijn hele boek al af: dan kan hij beter een leesrapport aanvragen. Maar ik merk snel genoeg of een project levensvatbaar is, en of iemand het goede schrijfvuur in zich draagt. En er is geen heerlijker moment dan voor de eerste keer iemands manuscript te openen en te merken dat hier een talentvol schrijver aan het werk is. Dat te mogen begeleiden, daar doe ik het voor!
- Waar kunnen mensen schrijfcoaching aanvragen?
Hier. En tm 31 december 2011 kost een eerste consult maar €40,00!

yin yang

2011-11-13T15:03:00.003+01:00

We gingen naar het Natuurmuseum voor de Zandtovenaar en de geologiedag (stenen en fossielen, mmm), maar ik moet ook altijd even naar het reiskabinet. De sfeer daar, van de blauw fluwelen bank met opgezette kater, en vitrines vol schatten uit pas-ontdekte verre verten, tot aan zo'n kast met duizend laadjes vol stenen en schelpen, maakt me altijd diep gelukkig. Ben ik vroeger een zeekapitein geweest? Het zou zomaar kunnen. Ik denk dan altijd dat ik het thuis ook zo wil, zo schatkamerig, fonkelig schemerig en vol.
Tot ik thuiskom, en de zen-elegantie van mijn jaren-vijftig-keramiek zie. Dan wil ik alles leger en grijzer.
Ze strijden in mij, de sprookjesprinses en de zenmeesteres. Ik wil het volle en het lege, het drukke en het kalme, het kleurrijke en het koele.
Terwijl ik in feite zou moeten afstoffen en stofzuigen. Maar dat is de poetsvrouw in mij. Die heeft alleen verstand van schoon. Niet van heid.

Ik Ben Niet Aardig

2011-11-11T10:59:00.007+01:00

Ik heb de Loesjekaart die kindeke me stuurde opgehangen: Ik Ben Niet Aardig.
Toch blijf ik aardig. Ik aardig me een slag in de rondte en brandend maagzuur, ben lief en attent en cadeauvol. Ik heb alweer de kerstkaart ontworpen waarmee ik eenieder Zaligs toewens. De stapel sinterklaaspakjes groeit gestaag, en natuurlijk ga ik vanavond mee zingen op de bruiloft van een huwend koorlid.
Een beperkt aantal openbare ergernissen spui ik op twitter, dat is een beetje onaardig. Ik denk dat Matthijs zelf helemaal niet zoveel zeggenschap heeft, over zijn haar.
In de auto zit er meestal niemand naast mij. Ik ga ervan uit dat de meeste weggebruikers niet kunnen liplezen dat ik ze verrot scheld en naar nare oorden wens. Dat de ramen soms beslaan wijten ze aan mijn zekere leeftijd.
Ondanks mijn leven als gewetensvolle padvindster ben ik niet aardig. Liever zou ik vilein een fileermes hanteren, botte bijlen scherpen en koppen snellen, luid kond doen van wat me razend maakt.
Dat het alleen maar over miljarden neuro's en zeuro's gaat, terwijl een handjevol van die dingen elders de waterputten zouden slaan die mensenlevens redden in plaats van banken. Dat mensen zo kritiekloos gedoodverfde bestsellers lezen. Dat er altijd weer geniepigerds zijn die hun onaardigheid als bovenmenselijk aardig weten te presenteren, en dat hele volksstammen zich laten verlakken. Dat alle meneren op datingsites een slanke rugzakloze wensen van minstens 15 jaar jonger, terwijl ze er zelf 15 jaar ouder uitzien. Dat er werkelijk nooit iets op tv is. Dat radio 1 nog steeds gestoord is. Dat ik iedere november weer de zwarte hond onder mijn dekens aantref. Dat de kat altijd gaat vechten als een regelrechte afstammeling van Bush, en mij met de ontstoken wonden opzadelt. Dat ik doodziek word van antibiotica. Dat ik blij ben dat het ouderlijk huis leeg is, en verdrietig dat het me blij maakt. Dat er ieder jaar weer feestdagen zijn. Dat ik de hond van de buren haat die door de muren blaft. Dat ik de goedkope smakeloze troep in winkels haat, en die hele nepeconomie die moet draaien, als een op hol geslagen zweef met klotemuziek en schrille kleuren.
En dat ik geen flauw idee heb wat ik daarmee moet, als aardig oud meisje zijnde.

afbeelding
en dit dankzij Adriaan!

Het bloeien van de porseleinboom

2011-11-09T17:02:00.002+01:00

Het is altijd eng, om een boek terug te lezen dat je jaren geleden schitterend vond. Eind jaren '70, begin jaren '80 was het een enorme hit in de bibliotheek: De Porseleinboom Trilogie van Olaf J. de Landell. Altijd zat er wel een van de delen bij de reserveringen (kaartje schrijven, etiketje schrijven, op plankje plakken, in de kast zetten op de plek van het boek), en wij van het personeel hadden ze ook allemaal gelezen. Een verrukkelijke roman die in Friesland speelde, en ging over de lotgevallen van een deftige familie en hun porseleinfabriek, van begin negentiende eeuw tot … dat weet ik eigenlijk niet meer (nog niet).
Na aarzelen ben ik er weer in begonnen. Ik lees kritischer dan toen, ik zie dat er wel veel tell don't show inzit - maar verder geniet ik met volle teugen. Want het vertellen is meeslepend, en sinds ik me in mijn eigen stamboom heb verdiept, vinden zulke familiesaga's meer weerklank in me.
En ik ontdek nog iets. Iets heeft zich destijds in mij vastgezet, om twintig jaar later verteerd tot eigen inspiratie terug te komen in mijn eigen boek. Ik heb me weleens verbaasd over hoe het kon dat ik de flashbacks die rond 1900 spelen zo levendig voor me zag, hoe ik me die wereld zo gedetailleerd kon voorstellen. Ik zie nu dat dit boek daartoe heeft bijgedragen.
Eén beeld is regelrecht – maar ongeweten – vanuit dit boek in mijn eigen boek terechtgekomen. De oma uit de Porseleinboom danst met haar kleinkinderen, en in haar hoofd "woei het balboekje open." In mijn boek staat het zo: "je gesloten boek waait open, de bladzijden een waaier van lenteplaatjes."
Zo werkt dat dus, ik heb er pas nog een mooi citaat over gelezen: De beste manier om een succesvolle schrijver te worden is om goed geschreven teksten te lezen, ze te onthouden, en dan de bron te vergeten - Gene Fowler.

artistiek verantwoorde fantoompijn

2011-11-07T09:50:00.004+01:00

"Sprakeloos" van Tom Lanoye gaat over het verval en de ondergang van zijn moeder na een hersenbloeding, en is in de eerste plaats een familiegeschiedenis, met veel liefde en haat opgetekend door een jongste zoon.
Maar in de eerste plaats is het een boek over schrijven, over hoe het werkt als je zo'n geschiedenis wilt optekenen – hoe ook de vader eerst dood moest zijn – we maken het schrijfproces als het ware mee.
En in de eerste plaats zijn daar een paar stukken over schrijven in het algemeen die me uit het hart gegrepen zijn. Het eerste stond vorige week als citaat op mijn homepage en luidde:

Schrijven is vernielen, bij gebrek aan beter. Waar je over schrijft gaat pas dan en juist daardoor voorbij. Literatuur is loslaten. Schrijven is verdrijven.

Het tweede is nog langer dan ik het hier opteken. Het is een pleidooi voor bloemrijk schrijven, tegen de al zo lang heersende mode van de soberheid en de heerlijkheid van het schrappen. Wat nou, zegt Lanoye, het heet toch niet voor niets woordenschát? Ik heb genoten (net zoals ik geniet van Mortier en Verhulst, en laat al die geschrapte Nederlandse aardappels de pip krijgen!).
Sprakeloos p.179 ev:

… en het tijdsgewricht en het taalgebied waarin u en ik gedwongen zijn te leven, lezer, vereisen dat ik hier en nu verslag zou uitbrengen van die laatste opsmukbeurt en dat laatste optreden in slechts enkele regels en in de meest sobere bewoordingen, naar de slogan 'Less is more' die de laatste decennia in onze letteren zodanig veel opgang heeft gemaakt dat men gerust mag spreken van een ziektebeeld, genaamd literaire anorexia nervosa.
Het spijt me zeer, maar ik zeg nee tegen keurig karige geschriften. Niet eens uit roeping of uit doctrinaire aandrift. Ik zeg nee omdat magerzucht in geschrifte een verraad zou betekenen ten aanzien van mijn onderwerpen en hun omgeving. Ik heb in dezen ook nog eens mijzelf tegen, met mijn temperament dat ik van geen vreemden heb. Ik zie geen heil in geforceerde verstilling als weergave van een storm of een symfonie, ik word niet wild van kaalheid als vertolking van weelde, ik heb schijt aan pasteltinten en breekbaar esteticisme als uitbeelding van waarachtig vlees en bloed. Iedereen moet maar doen en laten wat hij wil, zeker wie zich dezer dagen nog wil wagen aan de kunst van het schrijven – maar als er tien termen bestaan voor één en hetzelfde verschijnsel, waarom zou uitgerekend iemand als ik er dan slechts eentje gebruiken in plaats van al die tien? Waarom zou ik er niet ook nog een paar nieuwe bij proberen te verzinnen? Het heet niet voor niets woordenschát.
Bespaar ons die strijdkreet van de schoolfrik, dat afgezaagde 'Geen woord te veel.' Een adagium dat je blijkbaar ook nog eens hoort uit te spreken met een gezicht alsof je zojuist een nachtemmer azijn hebt leeggedronken. Geen woord te veel? In gebruiksaanwijzingen van iPod-oortjes en elektrische tandenborstels, daar hoort geen woord te veel te staan. De gebruiksaanwijzing van alles wat een mens in zijn oor of in zijn mond moet steken en bij uitbreiding in al zijn lichaamsopeningen – daarvan moet, akkoord, de uitleg bondig zijn en droog. Maar als het gaat over letteren die niet in de eerste plaats naar schoonheid haken, maar naar waarachtigheid, zelfs al moeten ze daarvoor uit hun voegen barsten en knarsen en botsen en krijsen? Kom dan om de liefde Gods niet elke keer en bij ieder thema aankakken met dat vervloekte 'Minder is meer', dat bij enkele groot-meesters, ik geef het grif toe, briljante boeken heeft opgeleverd, tijdloze teksten, nederigmakende chefs-d'oeuvre, maar dat daarbuiten voornamelijk wordt misbruikt door onmachtigen en ongetalenteerden om hun gebrekkige greep te verhullen op zowel hun materiaal als hun materieel.

p 182 ev:

'Minder' is een laffe constructie, gemakzuchtig bedrog, minimalistische kitsch. Het leven is geen galerie, van boven tot onder in steriel wit geschilderd, met maar één kubistisch winterlandschapje aan de muur, of met maar één stuk excrement dat aan één draadje aan de zoldering hangt te draaien, of met maar één aquarium waarin op sterk water ocharme één beest ronddraait dat proper in tweeën is gesneden […] Zonder context verliest kunst haar kloten en wordt ze een koud verkleinwoord van zichzelf. Een responsabel samengestelde gezondheidslolly, daar waar je rauw en nog lauw orgaanvlees verwacht, of een honingkoek met glasscherven, of een negerzoen met weerhaken […]
Minder ís minder. En daarmee uit.

anti biotica

2011-11-02T14:41:00.001+01:00

Potverdikke. Zit ik hier met een zielige kat (open wond na opensnijden staart-abces), voeg ik mijzelf bij het zzm-gilde. Was er al een beetje lid van natuurlijk, na de apexresectie en de antibioticakuren daarbij. En nu krijg ik potverdikke DOOR de antibiotica weer blaasontsteking terwijl ik dat zo succesvol en alternatief had weten uit te bannen.
Best moeilijk zo, om keuzes te maken in de medische wetenschap. Ga je niet dood aan een ontstoken wortelpunt, ga je weer dood aan de medicijnen daartegen. Misschien moet ik de raad van Vaagtaal maar opvolgen. In m'n kracht gaan staan en even decontextualiseren van de dagelijkse dingetjes. Functionele zuivel heeft mijn aandacht, en beleidshandreikingen uit het blogveld worden gewaardeerd.

klankjuwelen

2011-10-24T18:02:00.002+02:00

een poging om de klankkleur van het Hoorns Byzantijns mannenkoor (afgelopen zondag in Joure) in beeld te vangen

vertaalblues

2011-10-24T12:48:00.008+02:00

Jongens, ik heb er weer een. Een uitgever die genoegen neemt met een kromspraakvertaling omdat dat lekker goedkoop is, en iets met Van Gogh in de titel verkoopt sowieso wel. Flikker op met het doel van dit boek, flikker op met de depressieve creatieveling, het draait enkel en alleen om de centen.
Ik viste dit boek in de Nederlandse vertaling op uit de bibliotheek van Oude Vadertje. Natuurlijk sprak het onderwerp me aan, en zo hoefde ik niet apart de Engelse versie aan te schaffen. Aan de boekenlegger zag ik dat Oude Vadertje er niet ver in gekomen was. En dat begrijp ik. Ik overwoog te stoppen na de volgende briljante zinnen:

… komt je denken met een gedachte om je te behoeden voor meer angst: "Mijn zoontje is wel heel erg stil. Ik kan beter even een kijkje bij hem gaan nemen." Een angstexpert die deze gedachte hoort, barst in lachen uit en zegt: "Dit kan niet anders dan angst zijn! Ik sta beslist niet op om iets te doen dat betekenis heeft op te geven!"

Wat betekent die laatste regel in godsnaam! Niet opstaan om iets te doen om iets op te geven dat betekenis heeft?
Via google books vond ik het origineel. Ik moest vreselijk lachen, want kennelijk wist de vertaler ook niet dat wie in 't Engels Fido heet, in 't Nederlands met Bello wordt aangesproken.
Het hele boek gaat er dus over, dat artistiekelingen zélf ervoor moeten zorgen dat ze hun kunst als "zinvol" ervaren. Wat Maisel hier beschrijft is tiepies een aanval door de innerlijke Neanderthaler, en het is de kunst die als zodanig te herkennen, en dan dus te blijven zitten, en niet op te staan om te kijken hoe Bello het maakt. "Uh-oh, de Neanderthaler! Denk maar niet dat ik opsta en mijn zingevend werk in de steek laat." Of zoiets, aanvullingen zijn welkom.
Maar please, uitgevers van Nederland, heb een beetje meer eerbied voor de lezers.

… your mind delivers a thought to save you from further anxiety: "Fido is awfully quiet. I'd better take a peek in on him." An anxiety expert, hearing this thought, bursts out laughing and exclaims, "I must be anxious! No way I'm getting up and leaving my meaning-making efforts."

Verwende prinsesjes?

2011-10-20T11:13:00.003+02:00

BFF is net als ik zzp'er. We hadden het erover hoe schuldig we ons voelen als er weinig klandizie is, en we zomaar op een doordeweekse dag door de stad fietsen, of op twitter rondhangen. En hoe we never overdag een boek gaan zitten lezen op de bank. Of het moet vakliteratuur zijn, die we rechtop gezeten met een potlood en een schriftje ernaast tot ons nemen. Zodat we het in elk geval als werktijd kunnen noteren.
Terwijl we geen van beiden van nature carrièretijgers zijn, voelen we ons toch schuldig. Tegenover het geïnternaliseerde arbeidsethos? En wie heeft dat dan geïnstalleerd? Wat is er authentiek aan onze herseninhoud? BFF voelde zich vooral schuldig omdat ze niets voor de maatschappij deed, met haar capaciteiten.
En toen kwam er opeens iets in opstand in mij. Want dat is een veelgebezigd argument. Als je "niets" doet met je opleiding en kwaliteiten, ben je een waardeloze profiteur, dat is algemeen bekend. Maar je kunt het omdraaien: als je je capaciteiten in dienst stelt van deze maatschappij, door te werken bij een bedrijf dat in stand houdt wat deze regering propageert, of wat de banken propageren, gebruik je ze dan inderdaad voor het goed der wereld? Is het dan niet beter om de ideeën die je al studerend hebt ontwikkeld in de maatschappij te gieten volgens je eigen voorwaarden?
Het allermooiste is natuurlijk als je dat via je werk kunt doen: of dat nu is door mensen een weg te wijzen in het doolhof dat zich de Moderne Tijd noemt, of door ze te leren hun eigen woorden en waarden op papier te zetten, ze te leren zélf na te denken. Maar is onbetaalde kennisverwerving en –verspreiding niet een veel waardevollere bijdrage aan de maatschappij dan maar te gaan werken bij dat call center omdat je anders een "profiteur" bent?
Dat hele arbeidsethos (in Amerika verwoord als you gotta keep busy!) is misschien wel een ploy om ons van het denken af te houden. Wij tijdelijk iets minder werkzame zzp-ers doen het voor u. Denken. Omdat verder niemand daar nog tijd voor heeft. Dát is onze bijdrage aan de maatschappij, en in geld is die niet uit te drukken.

plak-en-schrijf (4)

2011-10-18T22:02:00.003+02:00

onderhevig
aan hevig
bloeien de late
herfst ten spijt
de hevige herfstige
bloei van onverwerkte
meegeleefde grote
kleurenpracht aan
eens zo dorre
takken

kwakdenken

2011-10-17T21:35:00.001+02:00

Er stond afgelopen zaterdag in de Volkskrant een stuk Tegen Kwakzalvers waar ik toch even een kanttekening bij wil plaatsen. Want allemaal leuk en aardig dat het volstrekt niet te bewijzen is dat alternative remedies helpen, en dat de sukkels die zich beter voelen dan wel overgevoelig voor aardstralen zullen zijn want het is toch bewezen dat het Niet Werkt – de medische wetenschap heeft mij 5 jaar lang niet van een minstens 5x per jaar terugkerende blaasontsteking kunnen genezen.
Wel was aan het eind van de rit de rest van mijn lijf aardig verwoest door al die antibioticakuren, en kreeg ik op een gegeven moment zelfs zo'n doodvonnisige brief mee, die ik altijd bij me moest dragen, waarin stond dat ik Drager was van de Ondoodbare ESBL-bacterie. Nooit zou ik nog een ziekenhuis binnenmogen zonder zo'n quarantainepak als die mannen in E.T., en mijn Oude Vadertje zou ik alleen nog door het raam mogen toezwaaien.
Bij de volgende blaasontsteking bleek de Ondoodbare Bacterie zo geschrokken van het milieu in mij dat hij zelf het hazenpad koos. Ik mocht weer een gewoon antibiotum gebruiken, dat ook gewoon weer niet hielp.
De apotheekster zei dat een hormonale crème misschien een goed idee was. Want bij ons middelbare dames raakte er zo het een en ander uitgedroogd, en dat vonden bacteriën fijn. Ofzo. Van de bijsluiter van de hormooncrème kreeg ik een gevoel van déjà-vu. Precies alle kwalen die er stonden opgesomd bij de eerste-generatie-pil, ook zo'n verfrissend wonder der medische wetenschap. Ik was er wel klaar mee.
Een paar avonden googelen later, via diverse goede Amerikaanse sites (geen zweefteven maar medische onderzoeken van allerlei dot org sites) besloot ik twee producten te bestellen: Membrasin, en Samento cat's claw.
Een rib uit mijn lijf. Maar sindsdien heb ik al een jaar lang geen blaasontsteking meer gehad. En wat valt daar nu niet aan te bewijzen?

plak-en-schrijf (3)

2011-10-16T10:42:00.004+02:00

Tussen de kwakkelbedrijven door nog fijn even zitten knippen en plakken, en dat terwille van het lezen en schrijven. Boekenleggers en pennen deelden een onduidelijk en te klein chocopastaglaasje op mijn nachtkastje (dat eigenlijk een plantenrekje is maar dat terzijde). Ik had uit het ouderlijk huis zo'n DE koffieblik meegenomen, en dat heb ik nu beplakt met afbeeldingen van boeken. Alles past erin en niets rolt nog onder het bed als ik midden in de nacht naar de pottertjes graai.

Nadeem Aslam – The Wasted Vigil

2011-10-15T12:02:00.004+02:00

Als je last hebt van depressies door het leed der wereld kan dit boek je voor de trein duwen. Maar als je bereid bent te beleven wat er werkelijk gaande is in de wereld terwijl jij in je luie stoel of warme bed aan het lezen bent, en te ervaren dat er ook dan nog verlossing is, in de vorm van menselijkheid of van schoonheid, dan moet je The Wasted Vigil lezen. Dan is je wake niet voor niets geweest.
Wat me altijd weer opvalt als ik een boek lees van een niet-westerse schrijver, is het totaal anders omgaan met een verhaal als zodanig. De vertelstructuur is niet zoals wij gewend zijn, lineair, van hier naar daar met het oog op een afloop, maar meanderend, impressionistisch. Daardoor kan een brute mishandelingsscène gevolgd worden door een overweging over schoonheid. Daardoor kunnen er naast beelden van wapens en bloedvergieten de prachtigste beeldspraken zijn. Van een huis waarvan de kamers oorspronkelijk beschilderd waren (met aarde bedekt tegen de Taliban): stel dat je alleen de schilderingen overhield, als een papieren lantaarn … Van een melodie, die – ondanks dat muziek verboden is – in de geest blijft hangen als brokaat tegen het schedeldak …
Wat het boek duidelijk maakt, is dat er niet één schuldige valt aan te wijzen voor het gruwelijke geweld dat nu al zo lang heerst in Afghanistan. Wat het ook duidelijk maakt, is dat de enige remedie – of is dat een te hoopvol woord? – de enig juiste manier van je daartegenover opstellen is: je menselijkheid en schoonheid te bewaren. Wie dat kan is de echte held. Niet de strijders, van welke partij dan ook. Schoonheid en menselijkheid zijn de enige hoop die dit verhaal te bieden heeft.
Lezen, verplicht lezen. Voor wie vluchtelingen wil uitzetten, voor wie een parmantige mening heeft over "onze missie in Kunduz", voor wie denkt dat het allemaal de schuld van de religie is, voor wie zekerheden heeft. Maar vooral: voor wie wil genieten van een taal zo prachtig en bloemrijk als hier al lang verboden is door de droogstoppels van de schrijven-is-schrappen-school.

ook in het Nederlands verkrijgbaar
Lees hier de prachtige recensie van Anna van Gelderen

Tropenmuseum met sluiting bedreigd

2011-10-12T21:55:00.004+02:00

Het nieuws dat het Tropenmuseum met sluiting bedreigd wordt, deed me net zo lichamelijk pijn als de beelden van het Egyptisch Museum, afgelopen januari.
Er wordt iets vernietigd dat eeuwen en eeuwen in alle rust met alle respect behouden is gebleven. Zomaar, door een paar domme proleten die niet verder denken dan hun eigen neus lang is. Als het uit onwetendheid is, veroorzaakt door schrijnende maatschappelijke achterstand, kan ik dat nog als verklaring accepteren, en alleen maar hopen dat ooit de hele wereld genoeg eten en onderwijs zal hebben om het belang van musea te kunnen inzien.
Maar in ons eigen volgevreten Nederland? Een staatssecretaris? Waar heb je dan je verstand? Waar is dan je besef van het belang van al deze schatten, uit onze geschiedenis, uit de geschiedenis van de hele wereld, zo ontstellend belangrijk voor het begrip van alle wereldbewoners voor alle wereldbewonders? Wat ben je voor onbeschaafde barbaar als je zoiets wilt sluiten omdat het te duur is?
Is er dan werkelijk niets meer heilig behalve de God die Euro heet?
Op de bibliotheekacademie hebben we eens een excursie naar het Tropenmuseum gehad, we moesten een project doen over "bewegwijzering in openbare gebouwen" en in dat kader mochten we de zolder op. De depots in. Om te zien hoe alles gecatalogiseerd was, denk ik. Wat ik me ervan herinner, zijn planken en planken vol houten huisjes en houten bootjes, eigenlijk precies zoals in het Egyptisch Museum, alleen dan uit andere landen, het Verre Oosten en Afrika.
Wie daar rondloopt ontkomt niet aan een overweldigende eerbied. Voor de makers van die schatten, maar ook voor de verzamelaars en de bewaarders, en gewoon voor het feit dat, temidden van de verwoestingen op deze aarde, zulke kunstwerkjes door zoveel liefde konden voorbestaan.
Een gevoel van immense continuïteit en eenheid.
Maar dat levert geen rooie cent op, dus flikker de hele rommel maar in de kliko. Opgeruimd staat netjes. Rembrandt en Van Gogh en Tulpen, meer hebben we niet nodig. Dijken dicht, beurzen dicht. Holland op zijn smalst all over again.

wervelingen

2011-10-12T18:01:00.003+02:00

altijd wervelingen
onvoorzien onvoorzichtig
zichtbaar onzichtbaar
omzichtig barend
baren woelige
baren goud
in de mond
monding wonding
wording woordding
wervelt wetend
onwetend
blind doof
weten wervelt
naar
hier

plak-en-schrijf (2)

2011-10-10T21:54:00.002+02:00

keltische knoop

2011-10-10T13:40:00.004+02:00

Een van de eerste proeven van bekwaamheid in het tekenen van Keltische knopen. Hing bij paps en mams aan de muur, was enigszins verbleekt dus iets meer verzadigd in photoshop.

plak-en-schrijf (1)

2011-10-09T20:55:00.004+02:00

naar een idee van Kriebels en Krabbels (je kunt de zelfgeschreven woorden niet zo goed zien op de scan)

patchouli

2011-10-09T12:14:00.003+02:00

Patchouli is een geur die me herinnert aan wie ik echt ben, de beste tijd op de middelbare school, toen ik me geaccepteerd wist als wie ik was, en ook wist wie ik was.
De sfeer die deze geur oproept, is er een van winkeltjes waar je Indische olie kon kopen, van mijn Indische Ding, een wijde bloes die naar patchouli rook. Een schoolreisje naar het Waterlooplein. Mijn kamer. Vrienden.
Dan verdwijnen in de geuren van anderen, parfum krijgen en je geliefd voelen, een Chanelsnob worden en de jaren laten vervliegen.
Dan wakker worden, halverwege de veertig, met een intens verlangen naar patchouli. Ik vond het in Schotland op de afdeling aromatherapie, een donkerblauw flesje, ik deed het open en voelde me volstromen met zóveel dat ik vergeten was over mezelf – en terwille van het verhaal orden ik de chronologie zo, dat ik daarna The Artist's Way ontdekte en begon te schrijven.
Patchouli is een geur die me vrijheid schenkt en rust. Het wordt tijd dat ik het flesje weer eens voor de dag haal, of een nieuw ga kopen. Wel altijd eerst even ruiken, want sommige patchouli's werken niet.
Of een struik kopen, want tijdens het schrijven van dit stukje ontdekte ik dat patchouli een plant is.

poezenhaiku

2011-10-07T13:23:00.002+02:00

ritmisch op aaien
snort hij aan uit aan uit aan
levende iPoes

daar werd iets groots

2011-10-05T18:55:00.001+02:00

De grote hoeveelheden bedrukt papier in het ouderlijk huis doen mij hier thuis ook krities rondkijken. Zo had ik een paar ordners gevuld met kopieën van artikelen over Friesland in de Middeleeuwen. Voor het geval dat ik mijn scriptie zou willen laten volgen door een historische roman. Dat was dus toen we in 1991 naar Oman vertrokken, waar het enige boek de Koran was, en waar het internet nog lang niet zou doordringen.
Twintig jaar met me meegesleept, die volle mappen. En nu nog voelde ik een soort van droeve tegenzin om ze weg te gooien. Een illusie was erin vervat, en ook een enorme stapel potentiële inspiratie. Ik zou eigenlijk de zolder stofzuigen, maar ik zat daar zuchtend met die mappen op schoot.
Tot het bestaan van het internet tot me doordrong. Ik kon gewoon online al die artikelen opsporen, en mocht het er ooit van komen, die Great Frisian Novel van mij, dan weet ik ze te vinden. Dus de zolder is nog steeds niet gestofzuigd, het boek niet geschreven, maar de innerlijke bibliothecaresse heeft weer een prachtige klus afgerond!

Roeland Westwout - mijn boekenheld

2011-10-05T09:16:00.002+02:00

Ik heb het een paar jaar geleden nog weer herlezen. Dat kwam zo. Kindeke ging – vond ik – maar weinig romantisch en fijngevoelig om met haar verkering, ik kreeg bijna medelijden met de goeie knul, en vroeg me met schrik af of wij haar soms een slecht voorbeeld hadden gegeven. Aan mijn innerlijk schoonheidsideaal van de liefde kon het in elk geval niet liggen, en ik vroeg me af hoe ik dat met haar delen kon. Als rechtgeaarde bibliothecaresse dacht ik aan boeken. Aan Tristan en Isolde dacht ik, van Jaap ter Haar. Aan Swaentje Valt Uit Het Nest, aan De Enige Weg, Toen Kwam Tjeerd en meer van zulk verrukkelijk leesvoer dat kinderen tegenwoordig niet meer voorgeschoteld krijgen. Tegenwoordig moeten boeken aansluiten bij hun belevingswereld – geen wonder dat ze en masse overstappen op Harry Potter.
Maar nu Roeland Westwout en ik. Van pake en beppe, Sinterklaas 1970. Nog net geen dertien en dan een boek lezen over Ware Liefde – dat heeft een impact die latere boeken vrijwel nooit meer gehad hebben. "Een werkelijke, blijvende liefde is niet het privilege van volwassenen," het stond er echt! En dat liefde alles overwon was het thema van dit boek, dat een groep jonge mensen volgde op hun pad naar volwassenheid.
In 1970 was het boek nog niet zo verouderd. Computers en mobieltjes waren er nog niet, nog niet iedereen had TV, telefoon of een auto. Het décor is verder vaag genoeg "ergens in Nederland" om niet gedateerd te raken. Pas later, met meer kennis van geschiedenis en Zeitgeist viel het me op hoezeer het een boek uit de jaren dertig is. Het vitalisme druipt eraf; als Marsman een jeugdroman had geschreven was het deze geweest.
Het beslaat een schooljaar, het gaat over de levens van een stel klasgenoten, met elk hun eigen problematiek, levenshouding, groei. De alwetende verteller heeft voor hedendaagse begrippen een wat plechtstatige toon, maar het is tegelijk een toon die valse sentimentaliteit op een afstand houdt en daardoor drama drama laat zijn en geen melodrama. De kern van het verhaal draait om Roeland en Mies. Zij komt onder een auto en haar gezicht zal voor altijd mismaakt zijn. Het is nogal wat voor een jongen van zeventien om zeker te weten dat hij bij haar zal blijven – maar het doet me verlangen naar een tijd waarin een dergelijk idealisme in elk geval nog geoorloofd was, ja zelfs verwacht werd in boeken.
Nu ik het boek als schrijver herlees heb valt me nog iets op. De vreselijke gebeurtenis waar het uiteindelijk allemaal om draait gebeurt pas op bladzij 100 van de 200. Als er één schrijfadvies is wat tegenwoordig opgeld doet is het wel dit: val met de deur in huis! Begin meteen! Sleur de lezer het verhaal binnen! Maar dat komt omdat we anders de TV aanzetten of de computer. In 1937 mocht je nog je personages tot leven brengen, de lezer van ze leren houden, en dan pas de lawine loslaten.
"Waken en aanvaarden! Dat zou een devies zijn, een mensenleven lang. Roeland Westwout hief het hoofd en knikte met een trots, die tegelijkertijd deemoed was."
Kom daar nou nog eens om!

autobiolesideesonnet

2011-10-04T16:31:00.002+02:00

We kennen allemaal het gedicht De Dapperstraat van J.C. Bloem. Omdat ik met mijn autobiogroep eens aan de slag wilde met sonnetten, leek het me educatief wel een goed idee om van zo'n bekend gedicht uit te gaan, daaruit woorden weg te laten, en dan op zo'n manier (met de cadans al in je hoofd) een sonnet te schrijven over het onderwerp van de les. We doen dit semester een serie van 10 lessen over het weer, en Sneeuw was aan de beurt.
Ik deelde het gedicht met gaten uit, zodat dat als invulblad kon dienen. Maar natuurlijk werd er al doende al flink afgeweken van de opdracht. Dat gaf niet. Het bleek wel degelijk te werken!

Sneeuw is voor ………………… of ………………….
En dan: wat is ………………………………………………………?
Een …………………, ter grootte van …………………,
Een ………………… met wat …………………………………….

Geef mij de …………………, ……………………………………,
De ………………… ………………… ………………… …………………
De …………………, nooit zo ………………… …………………
Door …………………ramen, langs de ………………….

Alles is ……………… voor wie niet …………………………….
………………… houdt zijn ………………… verborgen
Tot het ze, opeens, toont ………………… ………………….

Dit heb ik bij mijzelven overdacht,
…………………, op een ………………… morgen,
Domweg gelukkig, in de ………………….

Bij mij werd het zo:

Sneeuw is voor kinderen of helden
en dan: wat is een held, of wat een kind?
een reus, niet hoger dan de plint
van wie talent of vreugd' niet telden.

Geef mij de koude, witbegraven velden
de stille vrieslucht die 'k zo heerlijk vind
de sneeuw, nooit zó door mij bemind
als toen mijn nieuwe levenstijd zich meldde

Alles is nieuw voor wie niet leerde durven
de sneeuw houdt zijn angsten verborgen
en toont opeens zijn nieuwe heldenstaat

Dit liet me mijn noodlot vermurwen
verhelderend, op een sneeuwwitte morgen
domweg gelukkig om mijn nieuwe kinderstaat.

leesvoer

2011-10-02T20:16:00.003+02:00

Vaslav ligt naast mijn bed
en mijn leven ons leven
een schone met parelketting
een held met vierkante kin
en medicijnwielen die je
leven als nieuw
maar voor Zameen en
alle anderen komt mijn
wake te laat

doe eens normaal man!

2011-09-23T09:16:00.002+02:00

In het kader van de doeeensnormaalman moest ik opeens denken aan het studentenhuis waar ik een kleine 10 jaar samenwoonde met 9 Delftenaren, de een wat meer gestoord dan de ander zodat het een gezellige troep was die ik als huismoeder niet eens onder de duim probéerde te houden.
We hadden éen jongen die zich precies in het midden der gestoordheid bevond. Zijn kamer en zijn uiterlijk redelijk netjes, zijn studieresultaten redelijk goed, zijn drankgebruik binnen de perken … nou ja, behalve die ene keer dat ik 's ochtends bij het opstaan mijn hoofd uit het zolderraampje stak om te voelen wat voor kleren ik aan moest, en hij uit het raampje ernaast wat overtolligheid uit zijn maag loosde – ook goedemorgen!
Hij was ook redelijk zuinig, hield altijd net op met toepen als het zijn beurt werd om kroketten te gaan halen bij Frits Friet, verderop in de straat. Zijn verjaardag leidde meestal niet tot feestjes. Eerst wisten we niet eens wanneer hij jarig was. Maar toen we erachter kwamen, kregen we een plan. Het was in de tijd van het liedje "de gewone man" (Pisa) en we besloten om zijn kamer en onszelf Heel Gewoon te maken. We verzamelden kleedjes, theelichtjes, kopjes, plantjes, schemerlampjes, en normaliseerden zijn kale jongenskamer. Iemand ging een Privé en een Telegraaf kopen bij de Vier is Zes. Ik zou de normale huisvrouw worden, en trok een keurige rok met een keurige blouse en keurige schoenen aan. Joep, het feestbeest, turnde zich in zijn koorballenbraskleding om tot huisvader. De andere jongens werden onze zoons. Ze knoopten netjes hun overhempjes dicht en gingen rustig zitten lezen.
Toen we Gijske de trap op hoorden stommelen, smoorden wij ons giechelen en werden een tableau vivant van gewoonheid.
"Goh, gezellig, doe mij ook maar thee," zei Gijske, en plofte tussen de huisgenoten op zijn bedbank. Onze ballonnetjes liepen leeg met zo'n flubbergeluid. De hele middag hadden we ons bescheurd om alle normale dingen die we bij elkaar gezocht en bedacht hadden. Maar onze doeeensnormaalman viel het helemaal niet op, die vond het doodgewoon.

leaf âldershûs

2011-09-21T11:40:00.002+02:00

Volgende week komen de verhuizers. Dan begint de Grote Ontmanteling van mijn ouderlijk huis. Aan een kant zal het een opluchting zijn als het leeg is, want hoeveel mensen ook hun hulp aanbieden, ik ben degene die het kaf moet scheiden van het koren dat meemag met Oude Vadertje naar het verzorgingshuis.
Daarna plukken wij er nog uit wat van onze gading is, de buurvrouw wil graag de slaapkamergordijnen, en de rest wordt opgehaald door een Goed Doel. Dan zullen we een huis ontwaren dat sinds eind jaren zeventig niet meer gerenoveerd is. Donkerbruin en bahamabeige, grauwe plafonds en scheuren, wrakke deurkrukken en geen c.v.
Vooral dat gebrekkige onderhoud benauwde mij de laatste jaren, maar ook het eeuwig bewaren van alles wat ooit betekenisvol was. Als ik niet de zolderopruiming in gang gezet had, had daar nog mijn wieg gestaan, en de eerste staande schemerlamp die mijn ouders ooit bezaten. Doodjammer dat ze dat driehoekige jaren-vijftig tafeltje wél weggedaan hadden.
Wat vroeger mijn slaapkamer was, is nu de bibliotheek van paps. Of tenminste, daar staat een derde van de 3500 boeken die door het hele huis verspreid staan, tot in de linnenkast toe. Het enige wat rest uit mijn jeugd is het bed. Voor als ik eens kwam logeren.
Terwijl paps langs de planken ging om een selectie te maken, lag ik op mijn oude bed en keek naar het grauwe plafond. Aan dat ene ringetje hing het door mijn vriendin gemacrameede fietswiel, aan het andere een vliegend oranje visje aan een lange veer. Ook de groene gordijnen stammen uit mijn tijd, uitgezocht bij de veelkleurige sprei die tante Froukje God hebbe haar ziel voor mij gehaakt had. In de kast staat nog een oud paar sloffen van mij. Verder heb ik al mijn eigendommen al meegenomen uit dit huis.
Ik lag daar op het bed, en werd opeens een beetje weemoedig. Straks is er op de hele wereld geen ánder huis meer waar ik – in geval van nood – vanzelfsprekend terechtkan omdat het ook 'thuis' is. Buiten sprak ik nog even met de buurvrouw. Paps is de eerste die het trouwe rijtje gaat opbreken, en buuf zei dat ze stiekem hoopte dat ik zijn huis zou betrekken. Toen wist ik dat mijn éigen huis het enige echte thuis op deze wereld is. In nood kan ik op de bank in de studentenkamer van kindeke.

OFFICIЛLE WINNEN KENNISGEVING‏

2011-09-14T21:41:00.000+02:00

From: EUROMILLION (awards@mundolotto.es)
Sent: Wed 9/14/11 1:57 PM
OFFICIЛLE WINNEN KENNISGEVING We kondigen u graag de trekking van de tweede kwartaal Euro Millions Loterij 2011 World Geselecteerde Immigratie-gegevens Award Internationale programma's plaats in Z?rich, Zwitserland. Uw naam en adres aan ticket-nummer: 38910268 B5690 255 met serienummer 82013 trok de winnende: 4/13/21/27/36/38-45, die vervolgens won je de loterij prijs in de 3e categorie. Uw naam is dan ook goedgekeurd voor een totaal bedrag van vijfhonderd en vijfentwintig duizend euro (? 525,000.00 EURO) bijgeschreven op Geen bestand claim: EU/9030108308/10. Dit is van een totaal cash prijs van vijfentwintig miljoen vijfhonderd duizend Euro (? 25,500,000.00) verdeeld onder de eerste gelukkige winnaars in deze categorie. Om te beginnen uw vorderingen, neem dan contact DR.CARL MATELO de Foreign Service manager van Groot-Brittanni? AXA SEGURO S.A MADRID voor de verwerking en afdracht van uw geld. Vergeet niet uw referentienummer in alle correspondence.TEL citaat: TEL: 0034 608 157 769, Fax: 0034 917 692 837 Email: axa_seguro@consultant.com Winnaars worden hierbij nodig zijn om het onderstaande formulier in te vullen en te verzenden per fax met bovenstaande bewering Agent voor 1800 uur op of voor 20 september, 2011.